De schaduwkant van slaaptraining

Vier belangrijke redenen die laten zien dat het ‘s nachts alleen laten huilen onzinnig is

Macall Gordon

Ik herinner mij dat ik als nieuwe moeder schrok en verdrietig werd van wat me werd verteld over hoe ik het slapen van mijn baby moest behandelen. Van de meest vermaarde ouderschapsdeskundigen tot het kleinste artikel in een tijdschrift, iedereen leek in hetzelfde te geloven: 1) kinderen moeten in een wieg in hun eigen kamer slapen. 2) ze moeten erin getraind worden in slaap te vallen en in slaap te blijven. 3) om dat te bereiken, moeten ouders de kinderen ’s nachts geen aandacht geven 4) als de ouders dit niet doen, wordt het kind overmatig afhankelijk van zijn ouders en zal het nooit alleen leren slapen. Bijna elke deskundige in tijdschriften en boeken zei dat het van groot belang was om het kind in te prenten dat het op zichzelf was aangewezen.

Acht jaar later blijven de meest populaire ‘bijbels’ op gebied van babyverzorging consistent in hun boodschap over de noodzakelijke aanpak van het slapen van baby’s. Het handboek van de Amerikaanse academie van kinderartsen, “Caring for your baby and younger child” bijvoorbeeld, beveelt ouders aan hun kinderen vanaf 4 maanden alleen te laten huilen. “twintig-dertig minuten huilen is niet psychisch beschadigend”, zeggen ze, en meer dan één keer per nacht wakker worden is in deze leeftijdsfase een duidelijk probleem. De bestseller: ‘What to expect the first year’ zegt dat je rond drie maanden moet beginnen met het kind tot 15 minuten te laten huilen. Met zes maanden kan dit verlengd worden tot een uur. En de ‘Disney encyclopedia of baby and child care’ zegt: “soms is het de beste methode om een moeilijke vermoeide baby gewoon in zijn bedje te leggen en hem te laten huilen tot hij in slaap valt.”

De pionier op dit gebied, Richard Ferber, adviseert om vanaf zes maanden te beginnen met het checken van hun kind met tussenpozen van vijf minuten; na vijf, na tien, na vijftien minuten. Een net zo populaire maar meer extreme variant is het kind neerleggen, de deur sluiten, niet meer terug komen tot de volgende ochtend, en gedrag als overgeven, hoofdbonken en heen en weer wiegen negeren.

Deze deskundigen vertellen ouders dat ze zich geen zorgen moeten maken als ze dit proces moeilijk of pijnlijk vinden – ze zeggen dat het het waard is omdat ze hun kind het voordeel geven van levenslange onafhankelijkheid. Tegelijkertijd worden ouders gewaarschuwd dat als ze er niet vroeg mee starten, dat hun kind dan nooit onafhankelijk en zelfstandig zal worden. Dezelfde ‘experts’ zijn heel kritisch tegenover ouders die met deze training stoppen of er helemaal niet aan beginnen.

Als je het aan ouders op straat vraagt, zullen de meesten zeggen dat dit iets is was je als ouders gewoon ‘moet’ doen. Hun kinderarts zegt het. De tijdschriften en de ouderschapsboeken zeggen het. En toch, als we even een stap achteruit doen en we goed kijken naar de logica en veronderstellingen die het ‘s nachts laten huilen onderbouwen, zullen we zien dat een deel ervan niet stand houdt.

Reden 1: niet onderbouwd door wetenschappelijk onderzoek

’s Nachts laten huilen is zo’n wijd verbreid advies door ouderschapsdeskundigen en professionals dat je zou verwachten dat er een berg onderzoek zou zijn dat de noodzakelijkheid en de veiligheid zou onderbouwen. In werkelijkheid bestaat er weinig tot geen onderzoek en als resultaat daarvan zijn sommige zeer belangrijke vragen onbeantwoord gebleven (of moeten nog worden gesteld) door onderzoekers, kinderartsen en cursusleiders. Bijvoorbeeld:

Hoe beïnvloedt intensief huilen de ontwikkeling van een jong kind?
Er is geen klinisch onderzoek gedaan dat met bewijzen staaft dat het veilig is om een heel jong kind voor een lange periode alleen te laten huilen. We weten wèl dat erg huilen zowel de hartslag als de bloeddruk laat stijgen, evenals de hoeveelheid in het bloed van het stressgerelateerde hormoon cortisol. Onderzoek heeft uitgewezen dat een verhoging van cortisol in het lichaam een negatief effect op het immuunsysteem heeft. Ook onttrekt intensief huilen energie aan het lichaam die aangewend zou kunnen worden voor groei en ontwikkeling.

Hoe gaat dat thuis?
Er wordt niet onderzocht hoe deze praktijken worden uitgevoerd bij mensen thuis, of naar hoe vaak het verkeerd of op een nalatige manier wordt gebruikt. Hoe vaak worden jonge baby’s alleen gelaten als ze huilen, en hoe lang? Verwaarlozen ouders hun kinderen onder het mom van ‘leren doorslapen’ (Murray Straus, een voorloper in onderzoek op gebied van fysieke straf, merkte dat veel ouders hun kinderen mishandelden uit naam van discipline)? Helaas, dit wordt niet onderzocht.

Wat is het effect van het ‘s nachts laten huilen op de totale ontvankelijkheid van ouders?
Welke processen spelen zich in ons af als we de biologische impuls om ons huilende kind op te pakken onderdrukken? Zal het negeren van het huilen ’s nachts de ouder meer geneigd laten zijn om ook overdag het huilen te negeren? Ook hier: op deze vragen weten we het antwoord niet.

Wat gebeurt er in het kind als het na het huilen in slaap valt?
Het weinige onderzoek dat wel is gedaan gaat over één aspect van het laten huilen: of het kind wel of niet in slaap viel. Omdat het wat dat punt betreft effectief lijkt te zijn, heeft niemand onderzocht hoe een kind in slaap valt na een periode van intensief huilen. Wat zijn de psychologische effecten van huilen? Van stress? Uitputting? Welk effect heeft een door het huilen verhoogde hoeveelheid stresshormoon op de opbouw en ontwikkeling van de hersenen tijdens de slaap van het kind?

Er is enig bewijs dat aangeeft dat, hoewel een kind qua gedrag verandert, het niveau van psychische stress nog steeds hoog kan blijven. Christopher Coe van de Universiteit van Wisconsin merkte dat, hoewel het angstige roepen van de babyaapjes die gescheiden werden van de moeder minder werd, het niveau van het stresshormoon hetzelfde bleef. Met andere woorden: ook al leek het erop dat de afwezigheid van hun moeder geen effect meer had (omdat ze stopten met roepen), hun psyche vertoonde een substantiële hoeveelheid stress. Hun immuunsysteem werd zwakker, en de ontwikkeling van hun hersenen en andere systemen werden negatief beïnvloed. We kunnen niet aannemen dat omdat een kind in slaap viel, dat ze dan ook niet een ernstig niveau van stress ervaart.

Reden 2: gebrekkige aannames

Aanname: “jonge baby’s moeten vroeg getraind worden in het alleen doorslapen”.
Niet alle baby’s zijn qua biologie en ontwikkeling klaar om de hele nacht door te slapen als ze een paar maanden oud zijn, en toch blijven kinderartsen en anderen ouders vertellen dat met een maand of drie, vier kinderen niet meer de hele nacht gevoed hoeven worden en zouden moeten kunnen doorslapen. Zulk advies stamt uit onderzoek naar alleen slapende, flesgevoede baby’s, en kijkt niet naar de eigenlijke slaap- en voedingspatronen van alle kinderen (zeker geen borstgevoede kinderen). De meeste kinderen zijn er niet klaar voor om lang achtereen te slapen zonder voeding

Aanname: “Baby’s van twee maanden kunnen zichzelf troosten”
Onderzoekers hebben ontdekt dat hersenstructuren die nodig zijn voor zelfregulering pas ‘online’ komen met ongeveer twaalf maanden. Veel ontwikkelingspsychologen zullen zeggen dat het onredelijk is van een kind te verwachten dat hij zichzelf kan troosten voordat hij twee jaar oud is. Er is, bij deze zeer jonge kinderen, nog geen ‘zelf’ om te troosten. In de vroege jaren kan het kind nog geen beeld van de ouder internaliseren waardoor hij zich op zijn gemak zou kunnen voelen. Tijdens het eerste jaar weet een kind niet dat de ouders nog bestaan als ze niet zichtbaar zijn. Het vermogen zich op één ‘object’ te kunnen richten wordt nu vooral gevoed door de consistente respons van zijn ouders, en wordt pas volledig ontwikkeld als het kind bijna twee is.

Aanname: “Zichzelf troosten kan alleen geleerd worden zonder tussenkomst van de ouders”.
Misschien is het meest gevaarlijke probleem van de maatschappelijke nadruk op al vroeg op jezelf aan gewezen te moeten zijn wel dat we zo kinderen de noodzakelijke periode van een gezonde afhankelijkheid onthouden. Het idee van op jezelf aangewezen moeten zijn als heel jong kind wordt niet ondersteund door veel van de meest belangrijke theoretici op het gebied van ontwikkeling zoals Winnicot, Mahler, Kohut en Bowlby. Ook al hebben ze verschillende terreinen waarop ze hun aandacht richten, ze geloven allemaal dat tot het tweede levensjaar kinderen psychologisch versmolten zijn met hun verzorger, en dat ze hun gevoel een apart wezen te zijn geleidelijk ontwikkelen. Zichzelf gerust stellen is technisch gezien niet mogelijk omdat er in wezen geen ‘zelf’ is om gerust te stellen. Tijdens de eerste twee jaar leert een kind hoe ze haar leed kan verzachten omdat haar ouder is ingegaan op haar behoeften. Na een tijd zijn ze in staat om deze gevoelens van getroost te worden te internaliseren, en als ze twee zijn, hebben ze een interne representatie van de ouder waar ze toegang toe hebben ook al is de ouder niet aanwezig.

Recent hersenonderzoek laat zien dat de hersenen van het jonge kind zich primair ontwikkelen in relaties, en niet in isolatie. In zijn boek ‘The Developing Mind’ zegt Daniel Siegel dat door in te gaan op de angst van een kind, de hersenen van de ouder letterlijk een mal vormen voor het zich ontwikkelende brein van het kind. “Vanuit een fundamenteel biologisch perspectief, wordt het neurologisch systeem – de structuur en functie van de zich ontwikkelende hersenen – gevormd door de meer volgroeide hersenen van de ouders. Dit treedt op binnen emotionele communicatie. De afstemming van de emotionele staat op elkaar zorgt voor de samenvoeging die essentieel is voor de hersenen in ontwikkeling, om het vermogen te krijgen zichzelf op een meer autonome wijze te organiseren als het kind opgroeit.” Als zulke ervaringen niet voorkomen, worden verbindingen niet gemaakt en worden de neuronen ‘afgesnoeid’ omdat ze niet worden gebruikt. Het kind zal dan minder goed om kunnen gaan met haar gevoelens als ze ouder wordt.

Aanname: “Een kind dat heeft leren doorslapen heeft belangrijke vaardigheden bereikt op gebied van onafhankelijkheid en zelfredzaamheid”.
Voorstanders van het ‘s nachts laten huilen zeggen dat als een baby uiteindelijk in slaap valt, dat ze dan iets belangrijks geleerd hebben. In zijn bestseller “The Self-Calmed Baby”, meent William Sammons: ” in plaats van zich een hulpeloze baby voelen, kan je kind eindelijk iets voor zichzelf doen. Ze heeft een gevoel dat ze iets bereikt heeft en is veel minder kwetsbaar, omdat ze minder afhankelijk is van andere mensen”. Als een baby in slaap valt na intensief huilen, is het dan een belangrijk leermoment dat plaatsvindt of eerder dat van een natuurlijke respons op intense en onopgeloste stress?

De veelbelovende psycholoog D.W. Winnicot zou zeggen dat het geen leren is wat we zien, maar inschikken, waarbij het kind zijn eigen behoeften ondergeschikt maakt aan die van de ouders. Het herhaaldelijk negeren van haar eigen behoeften kan leiden tot een gevoel van er niets toe te doen en tot een beeld van de wereld als onbetrouwbaar en niet welwillend. Het laten huilen leert kinderen zich positieve eigenschappen eigen te maken door hele negatieve ervaringen. Ouders leren ze niet geleidelijk de benodigde vaardigheden, maar onthouden hun kinderen radicaal hulp in de hoop dat het kind uit noodzaak zijn behoefte zal opgeven. Het kind heeft geen keuze, maar zal zich uiteindelijk schikken. Dus, is dat echt leren wat hier plaats vindt? En als dat zo is, wat heeft het kind dan geleerd?

Reden 3: het devalueert zowel de ouders als het kind

Het model van het ‘s nachts laten huilen minimaliseert en devalueert het natuurlijke instinct van ouders te reageren op hun huilende jonge kinderen. Ouders wordt wijsgemaakt dat reageren op en het geruststellen van hun kinderen zwak is, en dat ze daarmee simpelweg hun eigen behoeften vervullen. Een populair handboek op gebied van babyverzorging zegt bijvoorbeeld: “als je één van die weekhartige ouders bent die gewoon niet kan of wil luisteren naar het nachtelijk gehuil van hun baby…” en: “Nadat je baby twee uur lang heeft liggen huilen, is het slechtste wat je kunt doen je baby oppakken”. Ouders die gevoelig zijn als het gaat om het gehuil van hun baby voelen zich slecht als ze het laten huilen, en ze voelen zich misschien nog slechter als ze toch naar binnen gaan om het kind te helpen.

De methode van het laten huilen minimaliseert ook natuurlijk gedrag van jonge kinderen door te spreken van ‘gewoonten’ of erger. Een gewoonte is per definitie optioneel gedrag dat gemakkelijk veranderd kan worden. Maar van de behoefte van een jong kind aan zijn ouders als hij stress of angst voelt is zijn hele biologie doordrongen. Het is zo dat haar angst om alleen gelaten te worden een aanpassing in de evolutie is om te zorgen voor haar overleving. John Bowlby zegt: “Voor het krijgen van bescherming hebben mensenkinderen mechanismen nodig die ze dichtbij hun ouders houden. Dat betekent dat ze hechtingsgedrag moeten hebben ontwikkeld, dat nabijheid ten opzichte van hun verzorger bevordert en behoudt. Een duidelijk signaal is het huilen van de baby. Het huilen is een angstige roep om hulp; als het kind pijn heeft of ergens bang voor is gaat het huilen, en de ouder wordt aangezet erheen te snellen om te kijken wat er aan de hand is.” Dit zijn geen gewoonten, maar passende behoeften bij de onvolwassenheid en aangeboren kwetsbaarheid van het kind.

In de twintiger jaren waarschuwden ‘deskundigen’ op gebied van de ontwikkeling van kinderen de ouders om hun kinderen vanaf het begin ‘goede gewoonten’ in te prenten, anders zouden de levenslange consequenties ernstig zijn. Moeders mochten hun kinderen niet in slaap wiegen of voeden en mochten niet reageren als ze ‘s nachts huilden. Kinderen die op deze manier ‘verwend’ werden, zo zeiden ze, zouden opgroeien met afwijkend en misdadig gedrag. Toen er meer duidelijk werd over de ontwikkeling van kinderen werden zulke theorieën verworpen als misleidend, ineffectief en, uiteindelijk beschadigend. Gek genoeg vormen deze ideeën nog steeds de kern van de meeste literatuur over het ‘s nachts laten huilen. Het argument dat kinderen gewoontedieren zijn en dat deze gewoonten (zoals ’s nachts wakker worden) afgeleerd kunnen worden door het niet te versterken met ouderlijke aandacht is een direct bijproduct van deze gedateerde denkrichting.

Reden 4:
Een potentieel gevaar in sommige situaties

Het advies om te laten huilen schenkt geen aandacht aan verschillen tussen kinderen. Sommige kinderen hebben kenmerken op gebied van temperament, hun fysieke of verdere ontwikkeling die hen kwetsbaar maken voor gevaar als ze alleen gelaten worden om te huilen. Wilskrachtige of intense kinderen bijvoorbeeld, stellen zichzelf niet gerust en zijn degenen die gewoon niet opgeven en gaan slapen – deze kinderen kunnen uren huilen zonder te bezwijken. Allan Schore, psychiater en hersenonderzoeker, heeft aangegeven dat bij wilskrachtige of temperamentvolle kinderen die niet snel opgeven als het gaat om het vervullen van hun behoeften, het laten huilen echt traumatisch kan worden omdat ze niet het vermogen bezitten zichzelf te troosten of op te geven.

Sommige kinderen hebben een fysieke gesteldheid die het slapen moeilijk maakt, zoals voedselallergie, oorontstekingen, het doorkomen van tanden of een allergie voor synthetische stoffen. Als ouders hun kinderen ten alle tijden willen trainen in het doorslapen, zien ze waarschijnlijk de echte redenen voor het wakker worden over het hoofd.

En verder zijn sommige families, waar al een hoger risico bestaat op verwaarlozing en mishandeling, zeker niet geschikt om deze methode te gebruiken. Hoe verstandig is het om tegen ouders die het toch al moeilijk vinden in te gaan op de behoeften van hun kinderen te vertellen dat het goed is om hun kind in de wieg te leggen en het te laten huilen? Door het ontbreken van onderzoek op dit gebied, weten we niet hoe dit wordt toegepast bij deze families.

De kracht van onderzoek

Waarom wordt er zo weinig onderzoek gedaan naar iets waarvan kinderartsen en deskundigen op het gebied van ouderschap zeggen dat het de enige waarheid is? Er zijn een paar mogelijke antwoorden. De eerste mogelijkheid is dat er geen aansluiting is tussen de academische gemeenschap die onderzoek doet naar de ontwikkeling van kinderen en diegenen die de boeken en tijdschriftartikelen schrijven die de ouders lezen. Recente gesprekken over het ‘s nachts laten huilen met professionals uit het veld van kindermishandeling lieten een verbazingwekkend gebrek aan kennis aan deze zijde zien over wat er aan ouders wordt verteld over het slapen van jonge kinderen. Een onderzoeker die werkte met risico-ouders was er zeker van dat ouders niet werd verteld dat ze hun baby maar moesten laten huilen. Een andere prominente hersenonderzoeker was geschokt dat ouders werd verteld dat ze hun vier maanden oude baby moesten laten huilen voor hoe lang dan ook. Onderzoekers zouden moeten afstemmen op welke informatie ouders krijgen om er zeker van te zijn dat het overeenstemt met wat we nu weten over psychologie en ontwikkeling van de hersenen.

Een tweede mogelijkheid voor gebrek aan onderzoek is cultureel bepaald. Het is mogelijk dat in onze snelle, carrièregerichte maatschappij ouders behoefte hebben aan kinderen die op zichzelf aangewezen zijn. Veel ouders zijn aan tijd gebonden en de druk om kinderen door te laten slapen is groot. Amerikanen hechten enorme waarde aan onafhankelijkheid en zelfstandigheid en, lijkt het, we prenten onze kinderen die waarden direct vanaf het begin in. We moeten daar echter voorzichtig mee zijn. Deze waarden, die bewonderenswaardig zijn bij volwassenen, zijn niet perse geschikt – en misschien zelfs beschadigend – voor jonge kinderen.

Als je kijkt naar de gevoelige en kwetsbare natuur van kinderen, dan is het in ons belang te weten wat de effecten van het ‘s nachts alleen laten huilen werkelijk zijn. In onze cultuur hebben we misschien collectief besloten dat we onze kinderen laten huilen, dat het iets is dat we gewoon doen als ouders en dat het niet echt beschadigend is. Maar als we ons hier tevreden mee blijven stellen zonder echt te weten welke prijs onze kinderen misschien wel betalen, berokkenen we hen grote schade.

Vertaling van:

Four Reasons Why Crying-it-Out Doesn’t Make Sense

- By Macall Gordon, Antioch University Seattle, mgordon at infantsleep dot org
Website: www.infantsleep.org/, a new look at the research on infant sleep

API News, Spring 2002

Eerder verschenen in Nieuwsbrief Natuurlijk Ouderschap 10, 2002

49 Reacties aan “De schaduwkant van slaaptraining”

  1. Ik vind dit een heel goed artikel, de schaduwkant van slaaptraining en denk er zelf ook ongeveer zo over. Alles word helder en invoelbaar uitgelegd. Eigenlijk begrijp ik niet dat ook maar iemand adviseert baby’s te laten huilen, er geen aandacht aan te besteden. Huilen is een signaal. Baby’s zijn helemaal afhankelijk van hun ouders/verzorgers, die moeten onder geen voorwaarde het gevoel krijgen dat ze er alleen voor staan. Eigenlijk zou dit artikel doorgestuurd moeten worden naar No-kidding, het netwerk tegen kindermishandeling, waar ik lid van ben.
    Het negeren van een huilende baby, of een krijsende peuter die vast gebonden in een buggy zit bijv. is een vorm van verwaarlosing die nog niet echt erkend is.
    ik hoop dat ik iets kan bijdragen met dit idee.
    vr groet,

    Zora

  2. We hebben onze kinderen nooit slaaptraining gegeven, bovendien langer borstvoeding gegeven dan gebruikelijk, gedragen, altijd in interactie met ze geweest.
    De inspiratie hebben we gehaald uit de natuur, natuurvolkeren, Jean Liedloff e.a..
    Denk dan niet aan een makkelijke weg … je investeert veel van jezelf en zult jezelf en ook je anders georienteerde omgeving flink tegenkomen.
    De kinderen zijn inmiddels boven de 21 en het zijn opmerkelijk rustige stabiele slimme en super sociale wolwassenen geworden.

  3. Ook wij kregen het advies laten huilen bij het consultatiebureau, maar mijn gevoel zei anders. Heb het één keer geprobeerd, maar onze dochter was zo overstuur na een kwartier huilen dat ik het niet meer over mijn hart kon verkrijgen haar nomaals een kwartier tot een half uur te laten liggen.
    Dus heb ik besloten om naar mijn gevoel te luisteren. Onze dochter is nu 1 jaar en nog steeds zit ik bij haar bedje totdat ze in slaap valt. De ene keer valt ze gelijk in slaap en de andere keer zitten we nog te grappen met elkaar, maar ze slaapt daardoor wel de hele nacht door.
    Ook ik heb nooit kunnen begrijpen dat die richtlijnen goed zijn voor zo’n kleintje. We kregen zelfs een boekje mee van het consultatiebureau waarin stond dat je ze gerust een half uur tot een uur kon laten huilen. Als dat niet zou lukken dan zou er iemand van dat bureau s’avonds een keer mee komen kijken.
    Ben achteraf blij dat ik dat boekje niet serieus heb genomen. Wil niet zeggen dat ik niks serieus aan neem, maar dit voelde niet goed.
    Dus mama’s en papa’s luister naar wat je gevoel zegt en niet wat iedereen zegt wat je moet doen, want je ziet maar dat er niet eens onderzoek naar is gedaan.
    Gewoon kijken naar je kind en je inleven in zo’n klein mensje. En zeg nou eerlijk het is toch prachtig om te zien hoe je kleine in slaap valt? En het levert vaak ook leuke filmpjes of foto’s op.
    De volgende keer als wij weer naar het consultatiebureau gaan wil ik hier zeker nog over beginnen, want ik ben het niet eens met die manier van aanpakken.
    Elk kind is anders.

  4. ik heb een dochtertje van 8 maand. Ze slaapt sinds ze geboren is tussen ons in. Zij komt nog steeds om de 2 a 3 uur wakker ‘s nachts al huilend. Dan geef ik haar borstvoeding en slaapt ze ook gemakkelijk weer in. Ik vind jammer genoeg niet veel begrip bij mensen uit mijn omgeving. Sommigen zeggen er niet veel op, maar je ziet aan hun gezicht dat ze het verkeerd vinden. Niemand heeft me tot nu toe eens gezegd hoe goed ze het wel vinden dat wij dit doen. Ze komen wel met raad zoals: geef eens een papfles en maak de melk goed dik, zodat ze geen honger heeft ‘s nachts. Toen ik eens heel moe was probeerde ik dit, maar Fee kwam toch wakker na 2 uur. Dit bewijst dat het helemaal niet van de honger is dat ze wakker wordt. Ze wil gewoon gerustgesteld worden zodat ze weer goed inslaapt. Ik ben heel blij dat ik nu eens lees dat ik goed bezig ben!

  5. Wij hebben 4 kids en die hebben we bewust nooit slaaptraining gegeven. Ze hebben allemaal lang borstvoeding gehad. De oudste sliep door na ruim 1 1/2 jaar, de 2e en 3e deden er meer dan 2 jaar over en de kleine van net 2, slaapt ook nog niet door. Hij wordt wel 1 of 2 keer wakker en wil dan “tietie”. Daarna gaat hij weer lekker slapen. Tja…soms vind ik het ook wel lastig om in mijn slaap gestoord te worden, maar het hoort gewoon bij het opvoeden van kinderen. Ik kreeg bij de oudste (een heerlijk moederskindje toen, nu een stoere gast van bijna 10) veel commentaar. Hij dronk borstvoeding tot bijna 4 jaar en was erg aan mij gehecht. Te erg volgens velen. Ik verwende dat joch maar, maakte er een watje van. Maar ik wist dat ik op de goede weg was. Hij wist dat hij altijd op mij kon terugvallen en dat ik er altijd voor hem was. Die wetenschap heeft hem juist erg zelfstandig gemaakt. Hij is superslim (sloeg onlangs een klas over), lost zelfstandig problemen op, gaat vanaf zijn 4e ook lekker logeren, zonder zijn mammie te missen. Daarvoor hebben we hem nooit laten logeren, we vonden dat het uit hemzelf moest komen en leuk voor hem moest zijn en geen dumpmechanisme moest worden, omdat wij dan tijd voor onszelf zouden hebben. Kortom…hoe meer je naar je kind luistert, hoe sterker zijn basis wordt. Goed ouderschap vergt een mega-inspanning. Jij moet je (de eerste jaren) aan je kind en zijn behoeften aanpassen en niet andersom. Beseften maar meer ouders dat…

  6. Fijn dit allemaal te lezen. Ik word alleen maar onzeker van al die adviezen van laten huilen. Ik probeer het beste te doen voor mijn kind (nu 4 maanden) en denk dat te doen door naar hem toe te gaan als hij huilt. Nou heeft hij een periode erg veel gehuild, en ben ik daardoor zelf erg moe. Dus dan is het advies van velen om je kind meer te laten huilen. Als ik juist gesteund zou worden in dat ik het goed doe als moeder, dan zou ik daar energie uit krijgen. Maar het is natuurlijk ook zo dat kind en moeder allebei behoeften hebben. En als moeder zo uitgeput raakt dat ze helemaal niet meer kan zorgen, ben je nog verder van huis. Dus wat is wijsheid?

    Eerlijk gezegd ben ik de draad kwijt en weet ik niet meer wat ik zelf moet vinden. Duidt huilen altijd op een behoefte die door een ander vervult kan worden? Het lukt mij in ieder geval niet altijd om mijn kind te troosten. En moet ik dan ook niet oppassen dat troosten niet eigenlijk een poging is om mijn kind te laten stoppen met huilen en dus het zwijgen op te leggen? Hij mag toch ook huilen als hij zich rot voelt? Ik vind het wel nodig om bij hem te zijn als hij overstuur is. Soms echter als ik alles probeer en het er niet beter op wordt, denk ik dat ik hem beter maar even kan laten en vertrouwen kan uitstralen dat het wel goed komt en dat hij het aan kan. Ik kan niet zijn verdriet van hem overnemen en dat zou ook niet goed zijn. We hebben allemaal onze obstakels nodig om van te kunnen leren. Het helpt wel om iemand naast je te weten die van je houdt.

  7. inderdaad onzin om een baby maar te laten huilen omdat een baby anders zogenaamd afhankelijk zou worden. Je moet je kleintje gewoon koesteren en doen wat goed voelt. Een paar generaties geleden en bij veel andere volkeren weten ze vaak veel beter hoe je voor baby’s moet zorgen.

    Wat een echt goed boek is, is “happiest baby on the block”, daar staan niet allemaal must do’s in en zogenaamde goede tips, maar alleen heel essentieel hoe je de baarmoeder en de veilige omgeving daarvan kan nabootsen en daardoor een zogenaamde calming reflex kan activeren. Daarmee worden zelfs de meest huilende babies nog rustig.

    Allemaal niet te gek laten maken door al die literatuur hoor.

    Frits

  8. Op dit moment ligt mijn kleintje ook in haar bed… maar ze wil niet slapen, is wel poepie min… Wat doe je dan?? Ik ga er om de twee minuten naar toe! Ik wilde dat kind!! Waarom zou ik haar dan laten huilen? Ik kan daar niet bij dat dat geadviseerd wordt. Waar blijft dan de liefde die je hebt voor dat kleine mensje? Als je zelf niet kunt slapen wordt je toch ook het liefst “getroost”?Die kleine kan nog neit zelf naar beneden lopen voor toch nog een kop thee… Of een borrel… Mensen moeten niet zo zeuren denk ik dan… Als je het er niet voor over hebt om inderdaad naast het bedje te gaan zitten en er voor de kleine te zijn, neem dan geen kinderen! Dan ben jij beter af, en de kids ook! Dus, wat ik hiermee zeggen wil: Tof artikel!

  9. Ben blij dit artikel gelezen te hebben. Ik heb een zoontje van 4 maanden die ook graag mama bij zich heeft als hij moet slapen. Met mijn dochter van nu 3 jaar had ik hetzelfde. Zij heeft 1,5 jaar tussen ons in gelegen. Ook zeiden ze bij het consultatiebureau dat ik ze gerust even kon laten huilen. Na vele pogingen voelde ik me er zo rot onder dat ik het maar weer opgaf. Ik moet zeggen dat het erg vermoeiend was. Maar uiteindelijk is ze in haar eigen bedje gaan slapen, op haar eigen tempo. Ze is ook pas met 1,5 jaar door gaan slapen en wilde iedere nacht nog een slokje borstvoeding. Nu slaapt ze in haar eigen kamer en eigen bedje, t is een lieve slimme zelfstandige meid. Uiteidelijk was het voor mij dus even doorzetten. Mijn zoontje wil wel met bv in slaap vallen. En snachts als hij wakker word neem ik hem bij ons in bed. En krijgt hij een borstvoeding. Hij kan er ook helemaal niet tegen als ik hem gewoon laat huilen, word er helemaal gestresst en overtuur van. Terwijl als ik hem even vasthoud hij binnen 5 minuten slaapt. Dus: Mooi artikel, en fijn om te weten dat ik niet de enige ben die er zo over denkt!

  10. Wat een verademing dit hier allemaal te lezen… Mijn zoontje van 17 maand slaapt ook niet door. Wat zijn twee zussen wel deden kort nadat ze geboren waren ; zijn broer sliep door aan één jaar… Best vermoeiend, dat wel… Maar blijkbaar kom ik het gewoon ? Want voel me niet “moe” (gelukkig).
    Na een bezoek aan de KA vertelde me die dat hij een “gedragsprobleem” had, hij was amper 14 maand… Hij legde uit dat, wanneer ie maar een kick gaf, hij wist dat ik afkwam, tja, wat doe je in zo’n situaties ??? Hij heeft verborgen reflux (gehad) en dan ben je wel ongerust of ie zich niet bevuild heeft, of heeft ie misschien pijn aan zijn buikje of zijn het tanden, hij kan het nog niet zeggen… Gedragsprobleem… pfffff, wat een stempel zeg…
    Maar dankzij dit artikel kan ik het beter plaatsen, en het boek van Jean Liedloff, die schaf ik me nu nog aan :-) Bedankt !

  11. Ik heb dit artikel met veel intresse gelezen en moet zeggen dat iets me steekt.
    Er wordt in dit artikel net zo zwart-wit gesproken over het wel laten huilen, als in de andere “baby-bijbels” over niet laten huilen. Jammer. Had eigenlijk een objectief, niet-veroordelend artikel verwacht over de voors-en tegens van beide methodes.

    Mijn dochtertje van nu acht maanden slaapt al sinds ze ongeveer anderhalve maand is de nacht door (overigens geef ik al sinds de geboorte volledige borstvoeding en slaapt ze ook al sinds de geboorte op haar eigen kamertje). We gaan als wij naar bed gaan en als we wakker worden altijd even bij haar kijken en ze ligt dan heerlijk ontspannen te slapen en als je ‘r een kusje geeft verschijnt er (al slapende) een grote glimlach op haar gezicht.

    Over het algemeen valt ze goed in slaap, maar heel soms huilde ze in het begin bij het in slaap vallen. Na verschillende keren geprobeerd te hebben haar te troosten, in slaap te wiegen, rond te lopen, toch nog maar wat eten, schone luier, knuffelen, maar alles zonder succes, Hebben we geprobeerd om haar 10 minuutjes te laten huilen. Resultaat: diep in slaap en de volgende ochtend stralend weer wakker. Volgende keer toch eerst weer geprobeerd te troosten etc, maar niets helpt, totdat je d’r in bed legt en eventjes uit laat razen.

    Kortom: Maakt het feit dat ik mijn kind wel eens laat huilen mij een slechte moeder? Moet ik me zorgen maken om mijn vrolijke, gezonde, zich goed ontwikkelende baby omdat ik haar wel eens laat huilen? Ik vind van niet, en ik vind het jammer dat dit artikel mij net zo hard veroordeelt als andere artikelen mensen veroordelen die hun kindje niet laten huilen.

    Mijn mening: Er valt niet te zeggen of je je kindje wel of niet móet laten huilen, maar je moet kijken naar wat voor jezelf én je kindje werkt!

  12. ook ik heb dit artikel met veel intresse gelezen.
    het gaat er niet om dat als je je kind eventjes laat huilen dat je dan een slechte ouder bent,het gaat erom dat je als ouder zijnde aanvoelt wat jouw kind wilt.
    ik laat mijn dochter niet huilen omdat dat tegen mijn gevoel ingaat,ook ik heb daar veel kritiek op gehad.
    zo zou ik haar verwennen.
    op het consultatieburo wilde ze mij ook het boekje meegeven over de slaaptraing,nu zeg ik gewoon dat ze zonder mij in slaap valt en kreeg ik laatst van de kinderarts het compliment dat ik een goede moeder ben omdat ik zo’n rustig.lief,vrolijk en tevreden kindje heb.
    dat is voor mij toch het allerbelangrijkste,dat zij tevreden is.

  13. Ons dochtertje is nu bijna 5 maanden. Wij leggen haar in bed en dan begint ze te huilen. Ik ga om de 5 min naar haar toe en meestal valt ze binnen het half uur in slaap. Ik wacht niet langer dan 30 min en anders neem ik haar weer bij me. Nu twijfel ik soms of ik wel goed bezig ben omdat ik het huilen echt niet kan aanhoren. Mijn omgeving vertelt me constant dat ik goed bezig ben en maar wat ‘harder’ moet worden. Denken jullie dat mijn tactiek goed is of kan ik beter telkens met haar gaan slapen? Ze valt nl wel aan de borst in slaap…
    Het laatste ter wereld wat ik wil is dat m’n dochtertje denkt dat ik niet van haar hou…

  14. Mij valt op dat onze dochter van bijna 12 mnd verschillende manieren van huilen vertoont. Soms lijkt het niet eens echt huilen (althans voor mijn gevoel). Misschien zit ik er wel naast maar soms hoor ik uit haar huilen een soort verzet andere keren meen ik radeloosheid en angst te horen. Opvallend is ook dat voordat zij alsnog in slaap valt haar huilen anders klinkt.

    Wij (mijn vrouw en ik) hebben de routine om zo fo zo te gaan kijken, dus we reageren wel. De snelheid laten we afhangen van hoe we het huilen inschatten, maar onder de streep… als het langer dan 5 min aanblijft laten we altijd even wat van ons zien en horen.

    Wij hebben het gevoel dat de geruststelling die hieruit voortvloeit voor onze dochter kalmerend werkt.

    In het kort: we gaan niet af op theorieën maar we proberen te horen wat onze dochter aangeeft en hierop reageren we, zie het als een soort van communicatie.

    ps: ik denk niet dat het laten huilen een positieve bijdrage levert zolang een kind geen bewuste mogelijkheden tot reflectie heeft

  15. beste allemaal

    ook ik ben van mening dat huilen een reden heeft, een jonge baby dwingt nog niets bewust af en bovendien heeft een kind naar mijn idee als grootste behoefte Veiligheid.

    Maar toch heb ik een vraag. Ons zoontje slaapt in een bedje naast ons bed en slaapt op zich goed (natuurlijk wel met de nodige onderbrekingen voor voeding) maar het vervelende is dat hij s-nachts enorm knort en piept. De complete geitenboerderij wordt losgelaten. Zijn er ouders die hier ervaring mee hebben/ een oplossing?

    2e: Een paar nachten geleden werd hij wakker en toen ik hem eruit wilden halen om te voeden viel hij weer in slaap. Omdat hij zo rustig was heb ik hem bij ons in bed genomen. En daar sliep hij vervolgens nog ruim 2 uur voordat hij echt wakker werd om te eten. Vannacht zelfde. Hij begon in zijn eigen bed, werd wakker, kwam bij mij en sliep weer een paar uur. Geen probleem zou je zeggen, lekker een beetje extra slaap. Maar nu is mijn vraag krijgen we geen problemen om hem straks weer in zijn eigen bed te laten slapen? Hoe hebben andere ouders dat ervaren, wat hebben ze gedaan om de kleine weer in zijn eigen bed te krijgen en vooral ook hoelang mocht hij bij de ouders slapen? Ik vindt het nu geen probleem dat hij bij ons ligt maar hoe denk ik daar met een paar maanden over?

    anchelina

  16. Wij hebben een dochtertje van 6 maanden. Sinds haar 6 weken sliep ze de nacht door. Op haar 4.5 maand begon ze ‘s nachts wakker te worden en in het begin was dat opgelost met even haar tutje te geven. Maar het werd steeds erger, een week geleden begonnen we haar zelfs terug eten te geven. Na een week had mijn man er genoeg van en hij liet haar huilen.
    Ik was zelf altijd de eerste om tegen anderen te zeggen: laat ze huilen, na 2 nachten is het opgelost. Maar nu ik er zelf mee geconfronteerd werd, had ik het er enorm moeilijk mee.Ik heb met mijn dochtertje meegehuild..
    Maar mijn man was ervan overtuigd dat het zou lukken en wilde het op z’n minst proberen.
    Afgelopen nacht (1 nacht laten huilen) heeft ze eindelijk weer doorgeslapen.
    Is het nu een goede oplossing? Ik weet het niet, het heeft alleszins zijn effect bij ons dochtertje. Allicht niet bij iedere baby, en wie weet slaapt ze vannacht weer niet. Dat is afwachten.
    Maar volg gewoon je gevoel, denk aan je baby maar ook aan jezelf!

  17. Fijn artikel.
    Mijn oudste dochter van 15 hebben we nooit laten huilen, viel redelijk makkelijk in slaap door een speen of fles of uit zich zelf of in slaap zingen etc.
    Mijn middelste dochter van 7 ging het wat lastiger, ze viel moeilijk in slaap en tot haar 5e jaar kon ze alleen in slaap vallen als wij bij haar lagen, dat zelfde gold ook voor meerdere momenten in de nacht. Ooit hebben we haar 3 uur uit wanhoop en met advies van derden haar, met om de zoveel tijd even kijken etc. laten huilen, ik moet zeggen, ik heb er nog steeds spijt van en kan het me nog herinneren als de dag van gisteren (ze was ongeveer 2 jaar) het druist volledig in tegen elk molecuultje gevoel in je lijf, dus al die jaren daarna weer lekker bij haar gelegen tot ze in slaap viel (en ik regelmatig ook! :)) en sinds ze 5 is valt ze heerlijk zelf in slaap.
    Met mijn jongste dochter van 9 maanden hebben we weer slaap problemen en proberen een manier te vinden waar zij en wij genoeg rust krijgen, en in iedergeval zonder te laten huilen! (ookal wordt dat wederom geadviseerd door het consultatiebureau).
    Maar dat het goed komt weet ik in iedergeval uit ervaring, en het is ook wel leuk te ervaren dat het met elk kind weer anders loopt en elk kind andere gehoeftes heeft met in slaap komen, dus voor mij een bewijs dat er geen juiste algemene slaaptraining bestaat die voor alle kinderen geld.

  18. Ben het helemaal NIET eens met dit artikel. Het is de zoveelste met weer een eigen verhaal en eigen mening die aan de boom gehangen moet worden. Er is echt niet fout met je hoor als je je kleine een keer een uurtje laat huilen voor hij uit zichzelf in slaap valt. Geef hem overdag alle liefde en aandacht die hij wilt. Stop ‘m s’avonds lekker in zijn bedje en controleer of hij alle basis behoeftes gehad heeft: droge luier, gedronken en goed op temperatuur. Dan is er echt niks aan de hand en voordat je het weet slaapt hij lekker door en heb je ook even tijd voor ze’n 2en :)

  19. Goed artikel en goede reacties. Heb ze helaas nog niet allemaal kunnen lezen.

    Wij laten onze zoon van 7 maanden ook niet alleen huilen. Druist inderdaad tegen alle gevoel in.
    We proberen hem wel zijn boosheid, verdriet en andere emoties te laten uiten/ ontladen. Meestal door te huilen. Hierbij zijn we wel met onze volledige liefde en aandacht bij hem, terwijl hij in onze armen ligt. Dit doen we volgens de methode van Aletha Solter, zij heeft de functie van huilen bij baby’s en jonge kinderen al meer dan 25 jaar onderzocht. Haar boeken zijn: De taal van huilen, Baby’s weten wat ze willen en Het ongedwongen kind. Vooral aan de eerste 2 boeken hebben we veel gehad!
    We merken ook echt dat het helpt! We hebben een heerlijk vrolijk mannetje!
    Intussen weten we redelijk goed de manieren van huilen, wat welk huiltje betekent.

    Toch merken we de laatste tijd dat hij steeds moet huilen als hij moet slapen, overdag en savonds. Wanneer we hem uit bed halen om te laten ontladen, is hij weer stil en gaat hij lachen en contact maken en tegelijk gapen, in ogen wrijven en andere moeheidsverschijnselen vertonen. Soms valt hij in onze armen in slaap, maar bij in bed leggen weer wakker. We zijn regelmatig wel 45 min bezig om hem ‘in slaap te krijgen’. Hij lijkt ontzettend te vechten tegen de slaap, geen afscheid te willen/kunnen nemen van de dag en de rust te nemen voor slaap.
    Het soort huilen wat onze zoon op deze momenten doet, kunnen we heel slecht plaatsen. In en uit bed halen heeft natuurlijk geen zin en is alleen maar onduidelijk. Maar soms is het wel de enige oplossing, hoewel die ook niet goed voelt…

    Zijn er mensen die weten hoe we hier het beste mee om kunnen gaan?

  20. Ons zoontje sliep met zes weken een paar uur per nacht aan één stuk, en zo ging dat steeds beter, met drie maanden sliep hij gemiddeld tien uur per nacht door. We hebben hem nooit laten huilen, hij kreeg borstvoeding (nog steeds, is nu negen maanden), en we waren intensief met hem bezig. Soms moet je gewoon geluk hebben met het slapen van je baby. We zijn wel van in het begin naar een osteopaat gegaan omdat hij een geknelde nekwervel had, en dat maakte een verschil van dag en nacht. Af en toe laten we hem ook eventjes huilen (meestal door omstandigheden, zoals naar het toilet moeten toevallig) maar nooit langer dan vijf minuten. Het boek ‘waarom liefde zo belangrijk is’, is ook heel waardevol, alhoewel nogal theoretisch. Het komt er op neer dat huilen voor teveel stress zorgt, waar de baby zelf geen oplossing voor kan bedenken. Als ouder moet je erbij zijn, en troost bieden. Het verlangen naar de nabijheid van de ouders is voor een baby heel gerechtvaardigd, op emotioneel vlak kan je ze niet verwennen. Veel mensen zijn wat te weinig verwend geweest op dat vlak, vrees ik.

  21. Ik denk dat het inderdaad verstandig is om te kijken waar jij en je kind je prettig bij voelen.

    Kinderen voelen aan hoe je je voelt en reageren hier instinctief op. Tenminste zo ervaar ik dat bij mijn kinderen. Als ik onrustig wordt van hen laten huilen gaan zij echt niet slapen maar als ik de rust zelve ben zijn ze zo vertrokken.

    Ik heb mijn beide kinderen borstvoeding gegeven zolang ze daar zelf om vroegen (tot ca 8 maanden). Mijn zoontje heeft 8 maanden lang ook ‘s nachts voeding gehad. Mijn dochter sliep binnen 6 weken door van 10 tot 8. Elk kind is nu eenmaal anders.
    Beide heb ik weleens laten huilen, maar alleen als ik het idee had dat ze ook echt in slaap gingen vallen, dus niet huilen om het huilen. Als ze echt overstuur zijn werkt dit bij hen niet.

    Kortom ik denk dat je als ouder je gevoel moet volgen en doen wat jij denkt dat goed is. Jij kent je kind het beste en alle goed bedoelde adviezen ten spijt je kunt alleen maar iets doen als jij er achter staat anders werkt het geheid averechts.

  22. Ook wij zijn van mening dat we onze baby niet laten huilen
    ook al word er om ons heen gezegd dat we te snel naar hem toe
    gaan als hij huilt.
    hij is nu 6 maanden daarvoor was hij heel makkelijk maar nu
    wil hij ineens in slaap gewiegd worden anders krijgen we hem niet stil
    ook zijn tandjes komen door dus natuurlijk wil hij die aandacht van zijn
    ouders, ik snap de boeken niet en de mensen die maar luisteren naar hoe een ander het doet
    je moet je gevoel na gaan en ik laat mijn kind niet huilen dat hij helemaal over zijn toeren is dat is nergens voor nodig je kan ze niet verwennen alleen maar verwarmen met je liefde

  23. hallo,ik ben n moeder van 2 een van 15 en een van 11mnd.
    mn klijne man slaapt moeilijk en ik raak zo in de war van alle artikelen,adviezen,dat ik er moedeloos van wordt.
    hij ligt tussen ons in al vanaf dag een en vindt t heerlijk om bij mama te zijn.
    maar soms wil je ook wel eens n minuutje voor jezelf!!toch.
    in de avond lig ik naast hem in t grote bed en geef hem de ninnie,hij valt dan heerlijk in slaap.
    rol de dekens en kussens om hem heen (zodat hij niet uit bed kan vallen)sluip naar beneden en na 20 min ja hoor sirene!!
    dit gaat door tot ik naar bed ga.
    ik heb nog geen nacht doorgeslapen,soms komt hij 3 x maar ook wel eens 8x.
    ik ben af en toe aan t eind van mn latijn.
    dus dan ga je op zoek,gister heb ik mn guppie een uur laten huilen in zijn bedje niet slapen.
    en vanavond ben ik zeker van 8 tot tien bezig geweest uiteindelijk was t stil…en wat denk je ik lees in t stille gedeelte dit artikel,ga naar boven en zie mn guppie zittend slapen met zn bolletje tussen zn beentjes op t matras…uitgeput..
    is dit t waard we zijn allebij doodmoe van t gehuil.
    nee,ik ben eruit mijn baby huilt niet meer ik heb nu genoeg gelezen en ervaren.hij zit nu slapend op mn schoot terwijl ik dit tik en voel me enigzins schuldig.
    we krijgen er geen gebruiksaanwijzing bij moeders!!maar t laten huilen is eigenlijk te gek voor woorden als ik t zo lees,ik vraag mij wel af wanneer t oude idee van laten huilen ophoud en waarom t nog zo actueel is.
    en idd mensen zouden de moeders moeten prijzen die hun kinderen verwennen met liefde,dan hoofdknikkend te zeggen dat je je kind verpest!!!!!
    daar wordt je als niewbakken moeder niet vrolijker van.

    dus bij deze;IK PRIJS ALLE MOEDERS DIE HUN BABYS NIET ONNODIG LATEN HUILEN!

    INVESTEER XXX

  24. Ik ben een alleenstaande moeder en heb een baby van 3 maanden .
    mijn dochtertje huilt altijd even voor ze gaat slapen en dan bedoel ik ook echt altijd ze gaat nooit slapen zonder een kik gegeven te hebben en ik laat haar dan wel even huilen blijf wel even naast haar bed zitten om over haar hoofdje te wrijven en dan ga ik naar beneden , maar ik ga niet de hele tijd met haar rondlopen tot dat ze slaapt .Ik kijk wel altijd even of ze een vieze luier heb en of er een boertje dwars zit maar als er niks is kan het heus geen kwaad om haar even te laten huilen .uiteindelijk zijn er heel veel mensen zo opgegroeid en die zijn ook groot en sterk geworden dus het zal allemaal wel meevallen en ik vind niet dat ik me schuldig hoef te voelen als ze eventjes huilt .natuurlijk is het niet leuk voor ze als ze alleen in hun bed liggen maar je kan niet elke seconde van de dag bij ze zijn .

  25. Voor alle ouders die worstelen tussen tijd voor jezelf en je kind die bij je wil blijven, een draagzak of draagdoek is een echte aanrader. Je kind heeft je nabijheid, waar het behoefte aan heeft. Zo voelt het zich veilig. En jij hebt je handen vrij.
    De kinderen die ik heb gezien in een draagzak- of doek, leken helemaal ontspannen.

  26. Onze dochter huilt meerdere keren per nacht. Hier idd ook het advies van het consternatiebureau om haar te laten huilen. Nachtvoedingen waren na de 6e maand echt uit den boze, maar de kleine meid gaat echt niet meer slapen zonder. Ben soms wel eens bang dat het na 8 maanden een ‘gewoonte’ geworden is en dat ik te snel reageer. 5 minuten laten huilen kan ik al niet en sta bij de eerste kick naast haar bed (twee kamers verder en zonder babyfoon deuren dicht en nog ben ik soms wakker terwijl zij in haar slaapt ligt te piepen) EEN keer hebben we haar laten huilen, nooit weer.

  27. Fijn om dit allemaal te lezen.
    Mijn zoontje sliep het eerste half jaartje wel door, af en toe een huiltje maar dan gaf je de speen en dan was het goed. Hij slaapt in zijn bedje naast ons bed, ik geef nog borstvoeding (hij is nu 7 maanden) dus dat is er handig en we vinden dat ook fijn.
    Maar eigenlijk slaapt hij sinds dit jaar onrustig.
    Wel heeft hij een nieuw matras en nieuw bed, zijn vorige bedje was dicht en nu heeft het bedje spijlen. Maar het lijkt me dat hij daar geen last van heeft omdat het donker is (wel een nachtlampje).
    En sinds een paar weken is hij echt onrustig, zo’n 2 a 3x per nacht wordt hij huilerig wakker, eerst zachtjes en dat veranderd in hysterisch en echt overstuur.
    Ook wij laten hem niet huilen, dat voelt zo niet goed! Maar soms denk ik wel, moet ik het proberen… hem laten huilen? Werkt dat dan wel?
    Tot dusver proberen we hem te troosten, dat het goed is en dat hij mag huilen. Wel lijkt het alsof hij meer overstuur raakt omdat hij dan wakker wordt.
    Het blijft lastig….

  28. Ik heb met onze zoon van nu 5 jaar wel de “slaaptraining” gedaan toen hij 1 jaar oud was, tegen elk gevoel in maar ik was moe en zwanger en ik werd gek van de 3 nachtvoedingen (geen excuus, ik weet het). En na drie nachten ruim een uur laten huilen sliep hij en vanaf de dag van vandaag slaapt hij super, hij wordt weleens wakken en komt dan bij ons in bed liggen maar dat is het dan. Ik dacht dat het feit dat hij zo goed slaapt, voldoende bewijs was dat het werkte dus hebben we bij onze dochter nu 3 jaar hetzelfde gedaan en eigenlijk was ik bij ons zoontje nu bijna 1 jaar hetzelfde van plan, tot ik deze site vond. Ik heb vreselijke spijt dat ik toen het advies gevolgd heb. Maar ik heb nog niet echt een oplossing gevonden hoe ik wel met de gebroken nachten om moet gaan. Ik wil om persoonlijke redenen stoppen met borstvoeding en ik slaap niet met kinderen in bed, ja een uurtje met het naar bed brengen (zij slapen samen in een 2 persoons bed) en als ze ziek zijn of s nachts wakker worden maar met een baby in bed kan ik niet slapen.

  29. vervolg op vorige reactie
    heeft iemand een idee hoe ik de borstvoeding af kan bouwen zonder s nachts uren met babytje op schoot te zitten? Moet ik een flesje aanbieden? (tot nu toe heeft hij nog nooit uit fles willen drinken) een speen? er naast zitten? (ik denk dat hij alleen maar wakkerder en onrustiger wordt) als hij nu wakker wordt geef ik hem de borst en leg hem dan weer in zijn eigen bedje, dan huilt hij eventjes (minuutje) en dan valt hij zelf in slaap. Als hij overdag naar bed gaat huilt hij ook eventjes (max 5 minuten) naar mijn idee op een toontje van ik wil slapen. Is dit ook “fout” want dat slaaptraining slecht is daar ben ik nu van overtuigd, maar hier zie ik zelf niet zo veel kwaad in, Wat vinden jullie?

  30. Machtig,

    Te lezen dat wel meer mensen nog luisteren naar hun gevoel.
    Ik ben vader van 2 dochters. Ze zijn 11 en 2.
    Wanneer ze gaan slapen of wakker worden en gaan wenen heb ik steeds geluisterd en luister ik nog steeds naar mijn gevoel. Ik doe dit zoveel mogelijk bij elke situatie. Bij het slapen gaan/of wakker worden en wenen, wanneer we onze dagelijks gezellige babbel hebben. (maak daar tijd voor zou me anders niet goed voelen met de nadruk op Voelen).

    Hoe meer je kan handelen naar je gevoel hoe gelukkiger je word, de mate waarin een gezin gelukkig is hangt af hoeveel men rekening houdt met elkaars gevoel.

    Dit geldt voor wie in balans is. Balans is de mate waarin de omgeving vroeger en nu rekening heeft gehouden met jou gevoel en omgekeerd. Nee de belastingen enzoverder houden geen rekening met ons gevoel. Ik begrijp dat het moeilijk is om steeds met de meest passende balans te luisteren naar je gevoel.

    Kinderen opvoeden betekend ook je goed voelen wanneer jij je niet goed voelt. Wie kinderen heeft en zoveel hij/zij luisterd naar zijn/haar gevoel weet wat ik bedoel.

    Vraagje, welk zoogdier laat zijn jong alleen wanneer het geluid maakt dat duidt op angst.
    Vraagje, welk zoogdier herkent niet of moeilijk de verschillende geluiden die zijn jong maakt.
    Vraagje, waarom is dit zo?

    Ik zou het heel leuk vinden hierop reacties te krijgen. Zowel goed als minder goed. Ben trouwens ook benieuwd naar de motivatie van jullie antwoord.

  31. Net mijn zoontje van 4 maanden in slaap gewiegd. We zijn al met al een uur bezig geweest met mijn man, heen en weer geloop, wiegen, ssssssst’en, licht uit, licht aan, speen uit mondje, toch maar weer speentje in mondje. Hij slaapt…

    Slaaptraining? Wat is dat? Hebben we het over babys? Over kindjes?

    Nog steeds is het me niet gelukt een ritme op te bouwen. Ik probeer om de 3 uur de borst te geven, verschonen, beetje spelen en dan in bed, maar het klinkt mooier dan het daadwerkelijk zou moeten werken :) In ieder geval, ik kan er niet tegen om hem te horen huilen, zeker nu ik weet dat huilen bij hem geen optie tot slapen is. Ik heb hem 2 keer echt laten huilen (uiterlijk 10 min) maar hij leek steeds een toon hoger te gaan tot aan krijsen toe. Doe ik dus echt niet meer. En ja, ook ik krijg te horen “laat hem even huilen, is goed voor zijn longetjes”.

    Waar het om gaat is, als moeder weet je na een tijdje wat het gehuil betekent, vermoeid, boos, aandacht, spelen etc. Daarop kan je dan inspelen. Als je denkt dat gehuil uiteindelijk iets oplevert, moet je het op jullie manier doen. Indien het niet uitpakt zoals je het verwacht, niet doen.

    Het is mega vermoeiend, super zwaar, maar ook zo leuk. Als hij dan wakker is (soms wel 5 a 6 keer in de nacht) en super vrolijk aan het brabbelen is ben ik alles vergeten.

    IK vind, dat als je bewust een keuze hebt gemaakt om je kind op de wereld te zetten, je ook alles voor lief moet nemen. De eerste weken, maanden, misschien jaren wel heel veel energie in moete steken, maar op den duur is het over. Geniet ervan, als hij je toelacht, brabbelt, grappige gezichtjes opzet. Het gaat allemaal zo snel…

    ML

  32. ps @ Martine:
    Waarom zou een kind van anderhalf geen verwachtingspatroon mogen hebben terwijl jij als ouder WEL een verwachtings patroon hebt van je kind ?
    Ik begrijp dat niet. ( klinkt hard maar is niet zo bedoeld )
    Waarom eisen we als ouders zoveel van onze kinderen en eisen we zo weinig van onszelf in een omgekeerde situatie ?
    Ik vind dat niet eerlijk.
    Het is toch juist prachtig te merken dat een kind je nodig heeft.
    Ik voel me als ouder juist enorm blij als mijn kind troost bij me zoekt en van mij verwacht dat ik haar troost. Ik wil ook dat vertrouwen geven.

    Die borst van mama is toch het mooiste geschenk dat we van moeder natuur gekregen hebben ? Het ultieme troost- apparaat. In geen enkele winkel te koop en het is nog gratis ook ! Waarom zou je dat gaan afbouwen als er nog behoefte aan is ? Die behoefte is er niet voor niets want het is iets natuurlijks. Een baby-TV uitzending uitzetten omdat het genoeg geweest is. DAT is normaal.
    Er zijn heel veel ouders die de TV “behoefte ” wel toelaten en daar niet moeilijk over doen. Maar als het aankomt op borstbhoefte dan wordt ineens WEL de stekker eruit getrokken. Afbouwen noemen we dat. Volgens mij isde maatschappij behoorlijk in de war.

    Als ons kind huilt bij het slapen gaan dan is er altijd iets aan de hand. Ook al weet je het niet maar meestal komen we er de volgende dag achter. Hoe stom het ook mag klinken maar ons kind lijkt zelfs te reageren op zonne-uitbarstingen. Dan is ze echt in de war. Toeval ? Te ver gezocht ? Geen idee maar het is ons wel opgevallen.
    http://nos.nl/op3/artikel/333723-grote-zonnestorm-op-de-aarde.html

    Ze is nu 2,5 en krijgt nog steeds de borst. Klimt midden in de nacht bij ons in bed. Dat doet ze niet voor niks. En eigenlijk vind ik het hardstikke gezellig en ik mis haar wanneer ze er niet is bij ons in bed.
    Lekker slapen met zo’n frummeltje naast je. Haar koude voetjes tussen mijn benen die ze probeert op te warmen en zachtjes snurken.
    Daar word ik echt intens gelukkig van. En als man zou je haast willen dat je ook borsten had waar ze troost kon zoeken bij een huilbuil :-)

    Het is ons practisch leven dat de natuur heeft verstoord.
    Wij proberen zoveel mogelijk aan die natuur gehoor te geven maar maken ook fouten.
    En dat wil heus niet zeggen dat we geitewollen sokken dragen of niet consequent streng kunnen zijn binnen de opvoeding.

    Ik heb zo ontzettend veel bewondering voor mijn vriendin want die is soms echt helemaal stuk en dan hou ik zo erg van haar.
    Het maakt onze band alleen maar sterker en daar profiteert ons kind aleen maar van.

  33. een volledig andere kijk, maar ik kan me er wel in vinden…

  34. Idd….. Ik ben het hier helemaal mee eens. I

  35. Getverderrie! Ik krijg gewoon kippevel en ontzettend medelijden met die arme kindjes!

    Wij hebben onze zoon (nu 7 maanden) nooit laten huilen (we hebben het wel geprobeerd maar dat gaat van kwaad tot erger)
    Ook ik kreeg van het CB het advies om hem gerust een halfuur tot een uur te laten huilen, terwijl hij een liesbreuk had!
    Onze zoon heeft nooit een zogenaamd huiluurtje gehad, ik heb ook altijd gezegd: dat je je kind een uur laat huilen wil niet zeggen dat hij dan een huiluurtje heeft!
    Het is hier ook niet perfect gegaan hoor wat dat betreft, we komen nu net uit een periode dat hij helemaal niet wilde gaan slapen, maar nu hij op zijn eigen kamer ligt gaat het bijna altijd perfect, hij huilt bijna nooit.
    Het scheelt wel of hij me ziet weglopen of niet, maar ik ga ook niet stiekem weg.
    wij weten nu dat hem laten huilen totaal geen zin heeft omdat we dan veel verder van huis zijn.

    Tevens kom je tegenwoordig wel wat meer artikelen op het net tegen die juist zeggen dat je ze niet hoeft te laten huilen en dat dat de binding juist verslechtert, ik zeg; ga met je gevoel en doe wat jou goeddunkt wat anderen ook zeggen.
    Bedenk je eens in jij ligt helemaal alleen te huilen je ouders kunnen je horen en ze komen gewoon niet vind jij ook niet leuk!
    OK toegegeven die van ons komt nog ieder 3 uur om te eten ongeacht wat en hoeveel hij krijgt ook ‘s nachts, maar dat liever dan mijn kindje in zijn eentje te laten huilen.

  36. Ik zit met de laptop op schoot in bed en mijn dochtertje van 1 maand oud naast me…heerlijk slapend, nadat ik haar 5 minuten lekker tegen me aan gehouden heb.

    Ze is 4 weken!!..bij het CB-bezoek 3 dagen geleden, kreeg ik te horen dat ik de slaaptraining maar moest beginnen. Het was niet normaal dat mijn dochter zich haast geen moment weg liet leggen en in de letterlijke zin van het woord 24 uur per dag bij mij of mijn partner was.
    Natuurlijk…dat zei de cb-arts, nadat ik ook wel had aangegeven dat ik het zwaar vond en me redelijk gebroken voelde na de nachten samen slapen enz.
    Maar eigenlijk had ik gewoon steun nodig gehad…dat ik goed bezig was…ipv dat ik het rigoreus anders moest aanpakken.

    Een nacht heb ik het geprobeerd…alle theorieen die het tegendeel beweren (en waar ik veel meer achter sta) negerend. Ik ben zelf psychiater in opleiding en in mijn vakgebied is er uiteraard veel weerstand tegen het ”laat-maar-huilen”-advies.

    Die nacht heb ik veeeeel slechter geslapen dan toen ik mijn poppetje gewoon lekker bij me pakte. Dus naast dat er wetenschappelijk bewijs bestaat dat het ”laat-maar-huilen” mogelijk nadelige gevolgen heeft, moeten ouders gewoon lekker naar hun gevoel luisteren! Ik kan me dus erg vinden in de kanttekening in dit artikel dat het laten huilen van je kind ook devaluerend is voor ouders!

    Het argument: ”de kinderen die men heeft laten huilen, zijn ook groot geworden”, vind ik een non-argument. Het klopt dat het brein van kinderen een grote plasticiteit vertoont, maar dat betekent nog niet dat die kinderen daar geen last van hebben gehad. Dat weet je gewoonweg niet…

    Investeer in je kind!!! Doe wat je gevoel eigenlijk al zegt, dat moeder-instinct is er niet voor niets!

  37. Ik kan het gewoon niet aanhoren het gehuil van mijn kindje, dus langer dan 5 min. laten huilen lukt me echt niet. Onze oudste dochter heeft altijd super geslapen. En nu nog. Ze is nu 3,5 en slaapt regelmatig uit tot een uur of 10 en gaat iedere avond rond half 8 naar bed. Maar mijn jongste van 9 mnd is een ander verhaal. Inslapen is geen probleem, maar ze komt zeker nog 3x per nacht voor de borst. Tussen de 3 en 5 maanden sliep ze door, maar sindsdien dus niet meer. Ikzelf denk dat het wel een soort gewenning is. Ze wordt wakker, geeft een kik en hup mama pakt haar uit haar bedje en ze krijgt lekker wat ze wil. Het is natuurlijk een cirkeltje. Mama kiest voor de korte termijn oplossing. Ik wil geen nachtelijk gehuil, dus kom maar hier…. Maar inmiddels vind ik het wel erg zwaar worden. Met werk en vroeg opstaan. Loop soms als een zombie rond op mijn werk.
    Ook ik heb slaaptraining overwogen. Het cb gaf als advies dat mijn man dat moest doen, want van mij verwacht ze de borst. Het druist tegen mijn gevoel in, maar aan de andere kant wil je ook aan je slaap toekomen. (Bijslapen met een 3 jarige erbij, lukt niet echt.)
    Ik wil nog niet stoppen met borstvoeding, maar wat als ik dat toch zal moeten over een paar maanden, omdat ik op mijn werk niet meer kan kolven, hoe gaat dat dan?
    Eerlijk gezegd hadden we de ‘slaaptraining” al gepland voor volgende week, als mijn man middagdienst heeft. Maar nu twijfel ik en zit eraan te denken om toch nog maar even zo door te gaan.

  38. Bedankt voor dit andere licht op huilende baby’s. Superleuk om de andere reacties te lezen. Ook wel herkenbare dingen/situaties.

    Wij, ouders van zoon van 10 maanden, kunnen ons ook helemaal niet vinden in het laten huilen. Vanaf het begin al niet! Weleens in slaap ‘mekkeren’ of ‘jammeren’, maar echt krijsen? Nee, dat gaat ons echt te ver.

    Bij ons is het sinds onze vakantie van 3 weken naar Italië helemaal loos…meneer sliep voorheen eigenlijk altijd door tenzij er tandjes doorkwamen of iets dergelijks. Nu is het alsof hij geborgenheid zoekt…we hebben het nog met de borst geprobeerd een aantal maanden. Zo kreeg ik hem weer in slaap, maar sinds 4 dagen probeert mijn man het troosten…en weet je? Hij valt binnen maximaal 15 min weer in slaap! Op schoot bij papa, terwijl het voeden zeker minimaal 45 min in beslag nam. We gaan vanaf vandaag ook de nachten op deze manier doen, zodat we de nachtvoedingen niet meer hebben. Zo zorgen we beter voor onszelf (niet meer úren op middenin de nacht) en laten we ons zoontje ook niet huilen.

    Geweldig om dit artikel te lezen! Er zijn zoveel mensen (ook zonder kinderen) die adviseren om slaaptraining te doen. We kiezen er tegenwoordig voor om zo min mogelijk mensen te vertellen over de nachten en alleen maar te vertellen dat het goed gaat met hem. Dat gaat het ook, als ik hem overdag heerlijk tevreden zie spelen en zo zoet is en goed ontwikkelt (hij zet al twee stapjes losstaand). Dan denk ik: ‘ja, we doen het zo gek nog niet’.

    Tuurlijk zijn wij ook groot geworden met de manier waarop onze ouders het hebben gedaan. Mogen we daarom niet streven naar nog beter?

    Dus aan alle ouders die net als wij ook constant lijken te zoeken naar ‘hoe we het moeten doen’: volg je hart en je kind! En laten we elkaar tijdens deze bijzondere reis van het ouderschap daarin bemoedigen en niet bekritiseren.

  39. Wat en verademing om dit hier te lezen.Ik heb een zoontje van 3 slaap heerlijk in zijn eigen bedje dat als altijd zo geweest een enkele keer 5 minuten laten huilen op advies van heel de buitenwereld zo lijkt het.was toen al en voorstander van lekker bij de kleine gaan zitten tot hij slaapt.Maar nu heb ik er een dochter bij die krijgt borstvoeding dat kreeg mijn zoontje door omstandigheden niet. En daar door ligt zij heerlijk elke nacht bij mama in bed te slaapen dit vindt ik geen probleem vindt het heerlijk mn meisse bij me te hebben maar ze slaapt nooit aleen kan ze niet dan raakt ze gelijk overstuur ik laat haar niet of zo weinig mogenlijk huilen een baby huild met een reden. Nu krijgt ze naar mij idee te weinig slaap overdag zijn korte slaapjes omdat tja heb nog een kind en er zijn nou eenmaal dagelijkse verplichtingen en in de nacht slaapt ze onrustig en valt te laat in slaap wat moet ik nou? Huilen wil en kan haar niet aan doen maar ze heeft toch meer slaap nodig! Je leest zo veel een bijna iedereen zegt laat huilen.Ik weet het niet meer wat is het beste voor mijn meisje.

  40. Mensen, laat alsjeblieft jullie kinderen niet huilen!! Ook al denk je dat het goed is, je kind zal na een poos gehuild te hebben inderdaad in slaap vallen, uit pure vermoeidheid van het huilen. Wat leer je je kind hiermee? Het vraagt om hulp maar het wordt te huilen gelaten en genegeerd. Het kind is totaal afhankelijk van zijn ouders/verzorgers en leert hierdoor dat het dus niet op zijn omgeving kan vertrouwen. Een kind dooft uit door het huilen. Zo leer je je kind zich machteloos te voelen. Het geeft aan iets nodig te hebben, als die behoefte niet vervuld wordt dan wordt het verwaarloosd. Waarom denk je dat het zo verkeerd voelt om je kind te laten huilen? Omdat je je instinct ermee negeert dat je verteld dat je je kind moet gaan helpen. Wetenschappenlijke onderzoeken hebben aangetoond dat het laten huilen van je kind de hersenontwikkeling beschadigd. Er is niks wetenschappelijk aangetoond dat het laten huilen van je kind goed is. Mensen denk na bij wat je doet. Volg je gevoel en luister niet naar wat gangbaar is in onze cultuur.

  41. Heeft er iemand ervaring met slaapproblemen met een peuter? Onze zoon van 2 jaar 8 mnd slaapt bij ons in bed in, met een van ons erbij. Dat hebben we vanaf het begin zo gedaan. Als wij zelf later gaan slapen, leggen we hem in z’n eigen bedje naast dat van ons. Maar het duurt tegenwoordig soms wel twee uur voordat hij eindelijk slaapt en wij worden er stapelgek van. Ik ben 8 mnd zwanger van de tweede en maak me grote zorgen over hoe dat straks moet. Mijn man wil, naar aanleiding van het gedoe met onze oudste, de tweede zelf leren inslapen. Dat wil ik niet, want ben het eens met bovenstaande visie.
    Als we ons zoontje uitleggen dat we niet twee uur lang met hem in bed kunnen en willen blijven liggen, dat we naar beneden gaan maar vlakbij zijn en dat hij mag roepen als er iets is, levert dat steevast op dat hij vreselijk verdrietig wordt. Het maakt niet uit wat we doen of zeggen, hij voelt zich afgewezen. Wij kunnen het niet over ons hart verkrijgen om hem te negeren, maar hebben ook geen goed antwoord op de situatie. En avond aan avond deze strijd maakt ons allemaal boos en verdrietig en we verliezen het vertrouwen. Wie heeft hier ervaring mee, of heeft er een idee over wat ons zou kunnen helpen?

  42. [...] laat huilen. In mijn verslag ga ik uitleggen waarom, maar die heel nieuwsgierig is kan het artikel ‘De Schaduwkanten van Slaaptraining’ alvast lezen, want daar komt het ongeveer op [...]

  43. [...] Waarom wij niet slaaptrainen: http://www.natuurlijkouderschap.org/de-schaduwkant-van-slaaptraining/ [...]

  44. [...] Laten huilen: http://www.natuurlijkouderschap.org/de-schaduwkant-van-slaaptraining/ [...]

  45. mee eens! negeer je instinct niet en geloof niet altijd wat de maatschappij je voorschotelt wat ze alle schapen voorschotelen!

    en die schapen doen het maar, want ja dat hoort zo he. ik kan er ook met me verstand niet bij hoor.. je kiest ervoor een kind te verwekken en vervolgens mag tie zichzelf een minderwaardigheidscomplex huilen. . .

  46. Ik lees een hoop commentaar, maar niets over hoe het dan wel moet. Ja, volg je hart en je kind… Wat heb je daar nou aan als je ten einde raad (en uitgeput) bent??? Ik ben ook niet voor het laten huilen, maar wij hebben al van alles geprobeerd en niets werkt. Speentje geven, knuffelen, wiegen, bij ons in bed nemen. Het is geen pijn, honger of vieze luier. Hij is gewoon wakker. En dan krijg je ‘volg je gevoel’… Nou, ik weet niet meer wat die zegt na ontelbare slapeloze nachten! Dus een paar adviezen zouden zeer welkom zijn!

  47. Ik heb dit ook gelezen en ook heel wat reacties. Bij mijn 2 kinderen is alles verschillend gegaan. Bij mijn dochter zij sliep bij mij op de kamer in een schommelwieg, dus kon haar wiegen en zij mijn stem horen. Zij had ook last van reflux. Ook lang borstvoeding gegeven en daar moest ik haar voor wakker maken anders sliep ze gewoon door. Na mijn scheiding sliep ze ook bij mij op de kamer. Voor het slapen gaan op mijn bed voorlezen en s’ochtends even kroelen in bed. Mijn zoon daarin tegen had ik geen ruimte op de slaapkamer en had ook geen schommelwieg. Maar was zo beweeglijk dat alleen inbakeren hielp daar werd hij rustig van. En niet van wiegen en kroelen dergelijke daar werd hij onrustiger van. Ook hij kreeg borstvoeding maar ik moest met fles bij voeden helaas. Mijn zoon is een lichte slaper en vroeg wakker en mijn dochter een vaste slaper en houd van uitslapen. En aan zo’n biologische klok doe je niets zo zijn ze nu eenmaal. En ik heb ook altijd gedaan waarvan ik vond wat goed was.

  48. Als niks helpt…probeer dan eens een osteopaat, gespecialiseerd in kinderen. Helpt vaak!

  49. Ik heb een dochtertje van twee maanden dat ontzettend veel aandacht vraagt. Ik vind het ook niet leuk om haar te laten huilen, maar de laatste dagen ben ik echt weer zo uitgeput geraakt dat ik haar nu af en toe laat huilen. Tot nu toe hadden we ze altijd bij ons. Ze heeft last van krampjes, dus ik weet dat ze dikwijls huilde omdat ze pijn had. Maar toen ik het erover had met mijn vroedvrouw, sprak ze over slaaptraining.

    Zij is nochtans helemaal niet zo extreem als al die boeken. Ze raadde me ook aan om ons kleintje overdag zo veel mogelijk te dragen. Maar volgens haar huilen baby’s soms voor ze in slaap vallen, omdat ze iets moeten evacueren, en dat ze daarna kalmer zijn en misschien in slaap vallen. Ik was niet met alles akkoord wat ze me nog erbij vertelde, maar ik heb het wel onthouden en eruit genomen wat ik denk dat goed is.

    Wanneer laat ik haar dan huilen? Als ik zie dat ze last heeft met haar eigen, dat niets haar nog kan troosten en dat alle klassieke behoeften als eten en propere luier oké zijn. Als ik zie dat als ik ze aan de borst leg en ze in slaap valt na twee minuten, maar vanaf dat ik haar in haar wiegje leg weer wakker word al klagend, soms vijf keer aan een stuk. Dan laat ik ze wenen. Nooit langer dan vijf minuten en ik laat haar ook niet in slaap vallen al huilend. Maar als ik ze daarna oppak, is ze veel rustiger, en valt ze de minuten erna in een diepe slaap.

    Als ik dat zie, denk ik inderdaad dat het haar eens goed kan doen om eventjes te krijsen, te laten uitrasen (misschien eventuele stress dat eruit moet?). En ik blijf altijd dicht bij haar.

    Ik ga niet akkoord met baby’s zo te laten huilen, en ook niet met ouders die hun eigenlijk instinct tegenhouden en hun zelf ermee pijn doen. Maar het is dus mogenlijk om het anders aan te pakken zoals ik hierjuist uitleg. Het is een eigenlijke middenweg, eventjes laten huilen als je echt niet meer zelf kan en al vanalles geprobeerd heb.

    Ik kan niet meer omdat ze veel te zwaar is geworden en ik heb last in mijn handen en armen gekregen van haar altijd vast te houden. Ik kon zelfs niet rustig eten of naar de wc. Ik heb geen zin haar een fopspeen te geven, maar dan hangt ze altijd aan mijn borst, en heb er zelfs pijn aan gehad de laatste dagen. Nu slaap ik nog altijd met haar alleen in een appart bed, met zij bijna de hele tijd aan mijn borst maar ik zou toch zo graag weer normaal slapen met hare papa, en in de positie die ik confortabel vind. Soms moet je gewoon stop zeggen en aan je eigen denken, want aan geenerveerde ouders die op zijn, heeft ze ook niet veel goeds. Ja, het is het beste zoeken voor iedereen. Extremisme is zowieso nooit goed ;)

    Veel moed aan iedereen (en ook aan mezelf)

Reageer