Reacties op: Samen slapen in Japan en de VS

Door: jantiene

jantiene — Mon, 12 Jul 2010 20:25:15 +0000

hallo,

Onze zoon slaapt ook heerlijk in ons bed aan mijn kant. heel veel mensen ware er tegen maar nu na 2,5 jaar is mijn omgeving er wel aan gewend. Het was helemaal niet de bedoeling. Ik had een schattig baby kamertje gemaakt. Alles was voor handen, een wieg, een wagen, een speen. Maar zoon lief wilde daar niks van weten. Hij wilde bij ons zijn! En wij bij hem! Ik voelde mij soms in tweeen gerukt door alle adviesen en raad. maar na een paar weken met zo’n klein afhankelijk wezentje wist ik het. Alleen mijn intuitie volgen is de juiste manier om mijn kind op te voeden. Niks laten huilen, stoppen met borstvoeding of eten en slapen op vaste tijden alleen in een bedje. Ik kijk gewoon naar mijn kind… en probeer te ontdekken waar hij behoefte aan heeft en speel daar direct op in. Veel mensen noemen dat verwennen. Naar mijn mening kan je kinderen alleen verwennen met spullen, niet met liefde!
Het wil absoluut niet zeggen dat ik niet mijn grenzen aan geef! (wat heel veel mensen denken) Ook mijn kind mag niet slaan, veel snoepen, op tafel zitten enz.. Maar het grappige is dat hij dat ook (bijna)helemaal niet doet, en volgens mij komt dat omdat hij totaal niet gefrustreerd is.
Nu is hij zo oud dat hij kan zeggen wat hij wilt, heeft een eigen bioritme ontwikkeld met slapen en eten (die eigenlijk altijd hetzelfde is) en is zeer zelfstandig en komt naar mij toe als er iets is of als ik moet helpen vraagt hij het. Hij drinkt nog steeds aan de borst en vind dit het fijnste wat er is. We hebben een fantastisch leven zo. Ik ben zelden geirriteerd naar mijn zoon toe en dat heeft volgens mij alles te maken dat ik probeer alle verwachtingen los te laten. Zodra ik namelijk iets van hem verwacht bv, dat hij voor 8 uur slaapt, zodat ik nog even tv kan kijken of dat hij asjeblieft iets eet), dan pas raak ik gefrustreerd en mijn kind voelt dat haarfijn aan! Ook word dit door veel mensen als “makkelijk” en niet goed gezien, want je geeft zogenaamd je grenzen niet aan. Maar ik vertrouw gewoon op mijn kind. Hij weet prima wanneer hij honger, dorst of slaap nodig heeft of gewoon een knuffel.

Ik merk het wel als hij alleen wilt slapen in zijn eigen bed, ook dat gaat volgens mij vanzelf.

groetjes!

Door: Caroline Janssen

Caroline Janssen — Wed, 06 Jan 2010 16:42:27 +0000

Wat een verademing om dit te lezen! Heel mijn omgeving gonst van de ‘goede’ raad en “zo hoort het nu eenmaal”. Ik probeer sinds de geboorte van mijn nu 4,5 maand oude zoontje mijn intuïtie te volgen. En die druist lijnrecht in tegen de goede raad van mijn moeder, familie, consultatiebureau, … Vandaar dat ik de eerste maanden nogal vaak gefrustreerd was, want ik probeerde me aan de ‘regels’ te houden, want mijn intuïtie dat kon toch niet, maar dat werkte niet voor mij en niet voor mijn zoontje.

Uiteindelijk heb ik alles aan mijn laars gelapt en volg ik mijn eigen ding. Mijn zoontje eet nu wanneer hij wil (en niet op dat en dat uur en maar 4 keer per dag) en sindsdien krijgt hij lekker bolle wangetjes van de borstvoeding en ook zijn beentjes zijn lekker bollend. Onze zoon slaapt nu ook al 1,5 maand tussen ons in en dat voelt zoveel beter aan! Hij vindt het geweldig en wij moeten niet meer helemaal wakker worden ‘s nachts. Ik draai me naar hem toe en hij kan lekker eten en zo vallen we weer in slaap.
Ik ben blij dat ik deze site gevonden heb en deze onderzoeken kan lezen. Zo voel ik me meer gesteund, want we staan hier zo’n beetje alleen in onze opvoedingswijze. Iedereen vindt dat we ons zoontje verwennen door het zoveel te dragen, bij ons in slaap te laten vallen en te laten slapen, …
Maar door andere verhalen te lezen begrijp ik nu dat ik mijn intuïtie moet blijven volgen, ik zit op het goeie spoor!!

Door: Heleen Wielders

Heleen Wielders — Fri, 18 Dec 2009 07:39:54 +0000

Geweldig dat dit soort geestverruimende onderzoeken worden gedaan! Als nederlandse ouders krijg je van huis uit en door de tendens in de maatschappij duidelijk mee hoe het “hoort”: een kind krijgt een eigen bed en een eigen kamer en wordt geacht vanaf de eerste dag daar zelfstandig te slapen. Als je dat niet doet verwen je je kind en ben je dus slechte ouders.
Tsja gelukkig trok ik me daar niet al teveel van aan bij onze eerste zoon, nu 4 jaar oud. In de interactie met hem voelde het voor mij intuitief alsof hij de nabijheid van mij en mijn man niet alleen overdag maar ook ‘s nachts nodig had. Dus sliep hij bij ons vanaf het begin. Niemand in mijn omgeving deed dat met zijn kind, en ik merkte dat de grootouders het ook een raar idee vonden. Zou hij niet te beschermd opgroeien en zo een zwak kind worden, was de onderliggende gedachte van de afwijzing van onze slaapgewoontes.
Toen onze zoon bijna 2 jaar was gingen we met hem op een wereldreis van een jaar door Azie en N.Zeeland. We sliepen in goedkope hotels en een gedeelte van de tijd in een klein kampeerbusje: slechts 1 2 persoonsbed was de gehele reis nodig voor ons drieen en we sliepen als roosjes! Na terugkomst in NL een jaar later hebben we hem langzaam laten wennen aan slapen in een eigen kamer in een eigen bedje. Dat ging prima en nu slaapt onze oudste vanaf een uur of 8 ‘s avonds in zijn eigen kamer.’s Ochtends om 5 uur wordt hij wakker en kruipt dan gezellig tot 7 uur bij ons.
Onze grote zoon heeft zich ontwikkeld tot een heel open, vrolijk, intelligent en veilig gehecht kind, dat bijv. bij het voor het eerst naar school gaan geen tranen laat maar zich veilig weet van onze aanwezigheid, ook als hij ons even niet ziet. Niks verwend of aan mamma’s broek hangen, gewoon een gezond ontwikkelde kleuter.
Naast ons bed staat sinds 2 maanden een zogenaamde co-sleeper, een wiegje dat aan het grote bed vaststaat met 1 open zijde en de matrassen zijn op gelijke hoogte. Onze jongste zoon van net 2 maanden slaapt daar heerlijk naast ons en als hij ‘s nachts wil drinken hoef ik hem maar naar me toe te trekken en half slapend verder te voeden.
We zijn zeker van plan met dit kleintje dezelfde weg te bewandelen als met de oudste.
Onze omgeving is “om”: vrienden gebruiken ook een co-sleeper, ouders vinden het ondertussen “schattig” en steunen ons in onze eigen weg!
Soms is tegen de stroom ingaan het beste!