Natuurlijk Ouderschap

Categorie: Samen slapen

  • De hoogslaper

    door Lida van Ruijven

    Graag wil ik wat mijmeren over de hoogslaper. Het lijkt de laatste uitvinding te zijn op slaapgebied. Veel gezinnen wonen in huizen met kleine slaapkamers en het speelgoed heeft soms behoorlijke afmetingen. De oplossing om alles in het kamertje neer te zetten, is dan de hoogslaper. Onder de hoogslaper heb je dan een tafeltje om huiswerk te maken of om te knutselen of lezen.

    Maar erg ‘natuurlijk’ is de hoogslaper wat mij betreft niet.

    Veel ouders hebben de gewoonte om ’s avonds een poosje naast hun kind te liggen; even lekker kwebbelen met elkaar of samen een boekje lezen. Dit is een prachtige oplossing voor al die mensen die het overdag druk, druk, druk hebben en ’s avonds even tijd willen geven aan hun kind. Lekker met de lichamen tegen elkaar aan; heel rustgevend en opbouwend voor lichaam en geest van zowel ouder als kind. En terwijl je voorleest, kunnen de handen van de ouder het buikje of het ruggetje van het kind masseren. Of misschien drinkt het kindje zich in slaap aan de borst, wat een heel rustgevende manier is van dagafsluiting. Als je kindje zo in slaap is gevallen, kan je zachtjes uit het bed sluipen.

    Maar, slaapt je kind in een hoogslaper, is dit alles helaas niet mogelijk. Als ouder sta je dan naast het bedje, of zelfs op een kleine verhoging om op dezelfde hoogte met het kind te komen. Geen lichaamscontact, geen opbouwend contact voor lichaam en geest, geen of minder mogelijkheid tot knuffelen en ruiken aan elkaar. Laat staan je kind aan de borst in slaap laten vallen.

    Ook in ons gezin schaften wij destijds een hoogslaper aan. Het leek allemaal heel mooi. Ook ik stond op het trapje naast de hoogslaper mijn dochter te knuffelen. Eigenlijk was het heel afstandelijk, maar ik had het niet door. Totdat mijn dochter eens aan tafel uitriep: ‘Ik vind dat ik maar een eenzaam bed heb. Niemand komt naast mij liggen.’ Ik ben daarna een paar keer bij haar in de hoogslaper gekropen, maar het voelde heel wankel en er was te weinig plek. Toen hebben we de hoogslaper maar ingeruild voor een gewoon bed.

    Mijn vriendin bedacht overigens een mooie oplossing voor toch een hoogslaper. In een piepklein kamertje met twee schuine zolderingen timmerde haar partner een stevig tweepersoons hoogslaper. ’s Avonds leest ze voor voor haar zoontje van 7 jaar terwijl de jongste zich in slaap drinkt aan de borst.
    En uiteindelijk vallen ze gedrieën in slaap. Na een poosje wurmt moeder zich tussen de slapende kinderen uit het bed en heeft ze tijd voor haarzelf en haar partner.
    Als ze naar bed gaat, pakt ze de jongste op en neemt die mee naar het ouderbed om samen te slapen. De kleine kan dan ook weer aan de borst drinken. Zuigbehoefte duurt zeker 3 jaar. Deze ouders investeren zo in het zelfvertrouwen van hun jongste kind. Als ik hem meemaak, is hij een evenwichtig jong kind met een sociale blik op alles wat er om hem heen gebeurt. Ik vind het prachtig.

    Meer lezen van Lida: Ouderschap vanuit je hart

    Eerder verschenen in Nieuwsbrief Natuurlijk Ouderschap 17, 2010

  • Boek: Three in a bed, The benefits of sleeping with your baby

    Boek door Deborah Jackson

    Een warm betoog voor samen slapen

    Ongeveer 3 jaar geleden zat ik met mijn dochtertje van ongeveer 6 maanden bij de arts van het consultatiebureau. Daar kreeg ik weer te horen dat samen slapen met je kind zo ongeveer het slechtste is wat je met een baby kunt doen. Je zou op die manier het kind leren dat het niet in staat is alleen te slapen, het houdt je kind afhankelijk en maakt dat het kind leert dat het macht over je heeft. En daarbij kende ze dat soort kindjes wel die altijd maar hun zin willen hebben en als je daar niet vroegtijdig bij ingrijpt, dan verpest je ze voor het leven……

    Op het moment dat ik dit aanhoorde, was ik te overdonderd om mijn weerwoord te geven, maar eenmaal buiten, wist ik dat dit de laatste keer was dat iemand mijn kindje en mij zo zou kunnen behandelen. Overtuigd van mijn eigen gelijk ben ik op zoek gegaan naar literatuur om mijn eigen gevoel te kunnen aanvullen met wat wetenschappelijke gegevens, zodat ik in het vervolg m’n weerwoord wel klaar zou hebben als iemand het weer eens nodig vond om mij te vertellen hoe verkeerd ik het allemaal deed. Een zoektocht naar meer informatie over samen slapen bracht mij via ‘Het verloren geluk’ van Liedloff naar Deborah Jackson ’s ‘Three in a bed’. Daarin zag ik alles wat ik intuïtief voelde, verwoord in een mooi en warm boek vol met pakkende citaten, grappige spotprenten en conclusies gebaseerd op wetenschappelijke onderzoeksresultaten.

    Een sociaal wezen

    Deborah Jackson laat in haar boek zien dat een baby niet zozeer een manipulatieve lastpak is die je het beste maar zo snel mogelijk klein moet krijgen, maar een sociaal wezen is, dat vooral via instinct en reflexen probeert te overleven. Het huilen van een baby is een teken dat er iets mis is, en bedoeld om ons te laten reageren zodat aan zijn behoeften wordt voldaan. Het laten huilen van een kind is er op gericht zijn roep om hulp te negeren en op die manier zijn sterke wil en temperament klein te krijgen.

    Door niet te reageren op het gehuil van je baby geef je je kind het signaal dat om hulp vragen geen zin heeft, want er wordt toch niet naar je geluisterd. De “befaamde” slaaptraining die na slechts 3 of 4 nachten laten huilen van je baby resulteert in een stil kind, is gebaseerd op het principe van ‘learned helplessness’, aangeleerde hulpeloosheid. In slechts 3 tot 4 nachten heb je je kind geleerd dat het op jouw liefde en hulp niet hoeft te rekenen en dat het dus net zo goed niet eens hoeft te proberen om dat wel te krijgen. In plaats van bewondering te hebben voor de standvastige ouder die zijn kind vroegtijdig goede slaapgewoonten bijbrengt, is het betuigen van medeleven aan het kind dat, gezien door de ogen van “primitieve” volkeren, gruwelijk behandeld wordt, meer op zijn plaats.

    Aspecten van samen slapen

    In ‘Three in a bed’ gaat Deborah Jackson in op alle aspecten van het samen slapen.

    In het eerste hoofdstuk, Crisis – what crisis? gaat ze in op slaapproblemen en andere conflictsituaties die ontstaan bij het krijgen van een baby. In het tweede hoofdstuk, All night, every night, worden redenen genoemd om het gebruik van een wieg ter discussie te stellen. Hoofdstuk 3, They’re only trying to help, geeft een overzicht van tweehonderd jaar baby-verzorgingsadvies. De waarde van lichaamscontact met je kind wordt in het vierde hoofdstuk, In touch, besproken. In hoofdstuk 5, Will it be all right in the night, wordt ingegaan op wiegendood en de voorzorgsmaatregelen die genomen moeten worden om veilig samen te slapen.

    Het zesde hoofdstuk, The midnight feast, is gewijd aan de voordelen van ’s nachts op verzoek voeden. In hoofdstuk 7, Nomads and nannies, worden resultaten gegeven van wereldwijd onderzoek naar samen slapen. Hoofdstuk 8 heeft de titel Not in front of the children en geeft adviezen om je sex-leven op peil te houden. Als het tijd wordt dat het kind in een eigen bed gaat slapen, geeft hoofdstuk 9, Time for bed, ideeën over hoe dat zo soepel mogelijk zou kunnen verlopen. Practically speaking, hoofdstuk 10, gaat in op allerlei praktische vragen die het samen slapen oproept, hoe krijg ik voldoende licht om te voeden, is het echt wel veilig, wat moet de baby aan in bed en ga zo maar door.

    In hoofdstuk 11, Yes, but…, wordt commentaar gegeven op de meest en steeds voorkomende vragen en kritiek op het samen slapen. Hoofdstuk 12, A modest proposal, geeft wat suggesties voor verandering in de manier waarop er in de maatschappij aangekeken wordt tegen samen slapen. Tot slot staan in de appendix, Between you and me, ervaringen van ouders met het samen slapen.

    De relatie tussen jou en je eigen baby

    Ik vind ‘Three in a bed’ één van de beste ouderschapsboeken die ik gelezen heb. Deborah’s inleiding geeft, denk ik, een goed beeld van het boek:

    “Deze nieuwe editie is een mogelijkheid geweest om me intensief bezig te houden met de wereld van een pasgeborene, de nieuwste en boeiende medische literatuur te lezen en interpreteren en me opnieuw gepassioneerd te voelen over een favoriet onderwerp. Ik heb nieuw bewijs over de voordelen van het familiebed toegevoegd, in evenwicht gebracht met geruststellende ideeën voor ouders die het kind naar een eigen bed willen verplaatsen. Toch, na al de theorie, is het enige bewijs dat er toe doet de relatie tussen jou en je eigen baby. ‘Three in a bed’ is geen voorschrift, alleen maar een heel, heel oud idee. Of je iets mee doet of niet, ik hoop dat dit boek een nieuwe invalshoek geeft. En ik wens je veel plezier onderweg.”

    Al lezend voel je de passie van de schrijfster voor het onderwerp. Ze gebruikt tal van praktijkvoorbeelden, ook van haarzelf, die heel herkenbaar zijn. Ook de gebruikte onderzoeksgegevens dragen veel bij aan de geloofwaardigheid van dit boek.

    Wat me het meeste aanspreekt is haar visie op baby’s en kinderen. Vanuit haar visie zijn baby’s fascinerend en leuk en hebben ze eisen en wensen die gezien hun totale afhankelijkheid en kwetsbaarheid heel natuurlijk zijn. Dit in tegenstelling tot de visie in veel westerse landen, waar baby’s vaak gezien worden als manipulerende en veeleisende mormels die je, als je niet goed oplet en niet tijdig ingrijpt, tot wanhoop drijven.

    Als iedereen alleen maar haar positieve uitgangspunt over zou nemen, zou het er voor heel veel baby’s en kinderen al een stuk rooskleuriger uitzien.
    Samen slapen en het langdurig op verzoek borstvoeding geven zijn eigenlijk alleen maar een logische voortzettingen van het idee dat een baby het recht heeft dat er op zijn natuurlijke behoeften wordt ingegaan.

    Plezier en verwondering

    Deborah Jackson benadrukt steeds weer het belang van het er plezier in hebben en het met verwondering en bewondering naar baby’s en kinderen kijken. Ze beschikt in ruime mate over, naar mijn mening benodigd, relativeringsvermogen en humor. De schrijfstijl is los en in geheel niet belerend. Ze gebruikt heel veel citaten, zoveel dat het wat hortend en stotend leest, omdat haar eigen tekst voortdurend met teksten van anderen afgewisseld wordt. Maar ja, vaak zijn het natuurlijk juist korte citaten die iets pakkend kunnen beschrijven.

    Het is een veelzijdig boek dat vooral beginnende samenslapers tot een enorme steun in de rug kan zijn. Het geeft niet alleen veel praktische informatie, maar weet heel goed te benadrukken dat het een goede weg is om je eigen intuïtie te volgen. Dit gepaard met het weerwoord op bijna al het denkbare commentaar van de omgeving, maakt dat je je in plaats van onzeker, sterk gaat voelen en niet langer de nijging hebt om je eigen manier te verdedigen, maar zelfs haast de “traditionele” manier van anderen aan de kaak te stellen.

    Herkenning

    Het is een dik boek, 320 pagina’s, waarin heel breed en uitgebreid informatie wordt gegeven over samen slapen. Ik kan me voorstellen dat het voor degenen die al geheel overtuigd zijn van de waarde van samen slapen iets te veel van het goede is om alle hoofdstukken tot in detail te lezen, maar toch kan het boek ook voor hen een toegevoegde waarde hebben. De meeste citaten zijn leuk om te lezen, de spotprenten zou je haast uitvergroot boven je bed hangen en eigenlijk is het hele boek een feest der herkenning.

    Mij heeft het boek heel veel geboden. Doordat ik meer zelfvertrouwen heb gekregen over onze manier van ouderschap, lijkt het alsof je dat ook uitstraalt, waardoor de neiging tot betutteling en het geven van kritiek door de omgeving, als sneeuw voor de zon verdwijnt. Dat alleen al geeft zoveel rust, dat je je meer ontspannen en met meer energie op een positieve manier met het ouderschap bezig kunt houden.
    Wij liggen inmiddels alweer meer dan een jaar, tot ieders volle tevredenheid, met Four in a bed!

    Three in a bed – The benefits of sleeping with your baby
    Deborah Jackson
    Uitgeverij: Bloomsbury
    ISBN: 0 7475 6575 9

    Gelezen door Michelle

    Eerder verschenen in Nieuwsbreif Natuurlijk Ouderschap nr 14, 2005

  • Samen slapen in Japan en de VS

    In 1999 is het resultaat van een onderzoek verschenen naar de relatie tussen samen slapen en slaapproblemen bij kleine kinderen in culturen met verschillende slaapgebruiken. De artsen Sara Latz, Abraham W. Wolf en Betsy Lozoff kozen voor Japan in vergelijking met de VS, omdat beide landen op economisch gebied vergelijkbaar ontwikkeld zijn.

    De aanleiding voor het onderzoek was de publicatie van een ander onderzoek in de VS waarin gesuggereerd werd dat kleine kinderen die samen met hun ouders slapen en altijd in hun gezelschap in slaap vallen, meer slaapproblemen hebben dan de kinderen die alleen slapen. De artsen vroegen zich af of in een cultuur waar samen slapen geaccepteerd was, slaapproblemen net als in de VS ook in verband werden gebracht met de slaapgewoonten. In de VS wordt door kinderartsen en medewerkers uit de geestelijke gezondheidszorg geadviseerd je kind alleen in slaap te laten vallen, en ’s nachts niet in bed te nemen.

    Volgens de uitkomst van het onderzoek slaapt in Japan negenenvijftig procent van de kinderen drie of meer keer per week de hele nacht bij de ouders. In de VS is dat vijftien procent, en elf procent dààrvan de hele nacht. In de Amerikaanse groep wordt samen slapen in verband gebracht met moeilijk naar bed gaan, ‘s nachts wakker worden en verder alle ernstige slaapproblemen. De Japanse groep laat alleen een verband zien tussen samen slapen en ’s nachts wakker worden, er zijn geen problemen bij het naar bed gaan. En zeer interessant daarbij is dat het deel van de groep Japanse kinderen dat ’s nachts vaker wakker werd, terwijl ze bij hun ouders sliepen, net zo groot was als de groep Amerikaanse kinderen die alleen sliep en hun ouders ‘s nachts nodig hadden. Dit gaat dwars tegen de opvatting in van Amerikaanse kinderartsen dat kleine kinderen en hun ouders voor een goede nachtrust het beste apart kunnen slapen.

    Samen slapen wordt als gewoon gezien in de Japanse samenleving. Achtenzestig procent van de kinderen hebben een bed of mat in de ouderlijke slaapkamer. ‘Kawa’ wat staat voor een tussen twee oevers stromende rivier, wordt gebruikt als aanduiding voor de gewoonte met de bescherming van je ouders te slapen. samenslapenjapanvs Wat ook van invloed kan zijn op de slaapgewoonten is dat een zuigeling wordt gezien als een apart wezen dat vanaf het begin afhankelijke relaties met anderen nodig heeft om zich goed te kunnen ontwikkelen. In de VS is dat omgekeerd: daar zien we een zuigeling als een afhankelijk wezen, dat voor zijn ontwikkeling onafhankelijk van anderen gemaakt moet worden. Verder is de romantische liefdesrelatie in de VS de belangrijkste aanleiding voor een huwelijk, terwijl in Japan dat nog steeds het verbond tussen twee families is. Het komt vaak voor dat de vader apart slaapt van de rest van de familie, om bij de lange werkdagen een ongestoorde nachtrust te kunnen hebben. Dat kan de band tussen moeder en kind intiemer maken.

    Harmonie in sociale omgang wordt in Japan zeer belangrijk gevonden. Japanse moeders zijn meer geneigd mee te gaan in de behoeften van hun kinderen, omdat zij erop worden aangekeken en kritiek kunnen verwachten als hun kind anderen tot last is met het uiten van verdriet of ontevredenheid.

    In een eerder ontwikkelde theorie werd er van uitgegaan dat zuigelingen die even wakker worden bij de overgang van REM-slaap naar niet-REM-slaap, weer makkelijk in slaap vallen als de omstandigheden hetzelfde zijn als bij het naar bed gaan. Als een ouder bij zijn kind blijft tijdens het naar bed gaan, maar er niet is als het ’s nachts wakker wordt, zal het moeite hebben weer in slaap te komen. In de Japanse groep waren de ouders tijdens de slaap van hun kind altijd in directe nabijheid, en hun kinderen vielen weer in slaap met minimale inspanning van de ouders. In de Amerikaanse groep moest of het kind of de ouder eerst uit bed komen om samen in een bed te gaan liggen, wat meer verstoring tot gevolg heeft. Zich verzetten tegen de intense behoefte van kleine kinderen om ’s nachts bij hun ouders te willen zijn kan tot gevolg hebben dat ze niet naar bed willen, en ’s nachts vaak wakker worden. Andere factoren die slaapproblemen bij Amerikaanse samen slapers zouden kunnen veroorzaken, is dat samen slapen vaak als al dan niet tijdelijke oplossing wordt gekozen voor reeds ontstane slaapproblemen; dat het samen slapen niet regelmatig en maar een gedeelte van de nacht gebeurt; de afwijzende houding van professionals, en een ambivalente houding omtrent samen slapen van de ouders zelf. Waar de oorzaken van de slaapproblemen bij de Amerikaanse families ook mogen liggen, volgens de artsen die dit onderzoek hebben verricht is door de ervaringen met de Japanse families aangetoond dat samen slapen geen verband houdt met slaapproblemen bij kleine kinderen.

    Noot van de redactie van het oorspronkelijk artikel:
    Dit onderzoek laat mooi zien hoe cultuur gedrag beïnvloedt. Ondanks dat de wereld zo klein is geworden, moeten we dat in ons achterhoofd houden als we beoordelen wat ‘normaal’ is.
    —Catherine D. DeAngelis, MD

    Bron: http://archpedi.ama-assn.org/issues/v153n4/full/poa8246.html
    Cosleeping in Context; Sleep Practices and Problems in Young Children in Japan and the United States; Archives of Pediatrics and Adolescence Medicine 1999;153:339-346

    Bewerking door Eef Broek

    Eerder verschenen in Nieuwsbrief Natuurlijk Ouderschap 3, 2000.

  • Van een hondenkalender

    ***

    “Wist u dat?

    Honden graag in uw bed willen slapen

    Als honden volwassen zijn zien ze u als hun ‘ouder’.
    Daarom wil uw hond bij u kruipen en bij u slapen net zoals hij vroeger met zijn echte moeder deed toen hij nog een puppy was.

    Natuurlijk kunt u dit uw hond afleren, maar hij zal altijd de behoefte houden om naast u op bed te komen.”

    ***

  • Vraag en antwoord over samen slapen – James J. McKenna

    Prof. James J. McKenna is Professor Biologische Antropologie en staat aan het hoofd van het ‘Moeder en baby slaaplaboratorium’ aan de Universiteit van Notre Dame, Indiana, VS.

    Website: http://www.nd.edu/~jmckenn1/lab/

    Op deze site zijn de volgende artikelen van hem te vinden in de rubriek “samen slapen”:



    – Richtlijnen voor veilig slapen met baby’s

    – Wat is de geschikte slaapverdeling voor mij en m’n baby?

    – Samen slapen en verstikking; is er kans dat ik op m’n kind rol?

    – Wat zijn de voordelen van samen slapen met een baby?

    – Wat zijn de effecten van samen slapen op de lange termijn voor mijn baby?

    – Zal ons kind sneller doorslapen als ze bij ons in bed ligt?

    – Reflecties op slaaponderzoek

  • Reflecties op slaaponderzoek


    – James McKenna

    De laatste tijd worden de waarden van onze wetenschappelijke, medische maatschappij overduidelijk gemaakt: men is eerder voorstander van het zuigen op fopspenen dan aan borsten, eerder van apart laten slapen van moeder en kind dan de omstandigheden vermijden die risico’s kunnen zijn bij samen slapen. Er is spake van het weggooien van de baby met het badwater, hoe zit het met wegdoen van bedden, flessen, fopspenen, en gevaarlijke slaapomstandigheden, en het behouden van moeder, baby, en borstvoeding (zonder spenen)- zoals het biologisch gezien bedoeld is?. Wat we horen, reflecteert de sterke persoonlijke interpreterende voorkeuren van de goedbedoelende onderzoekers, en simplistische verklaringen en actieplannen die ontstaan zijn uit behoorlijk specifieke sociale ideologieën en culturele aannames. Die laten, ongelukkigerwijs, weinig ruimte voor alternatieve verklaringen of andersoortige adviezen voor uitvoering, die gelijkwaardige wetenschappelijke en verwante antwoorden reflecteren.

    Maar, er is veel hoop en cynisme en wanhoop is niet nodig. De wereld is anders dan hij tien jaar geleden was. Professionals én ouders hebben toegang tot een veel breder gebied van wetenschappelijke informatie. Dit betekent dat, terwijl veel kwesties correct bekend gemaakt worden als ingewikkelder en minder simplistisch en misschien geen enkele eenduidige oplossing kennen, zulke informatie grotere mogelijkheden biedt om tegenargumenten te vinden. Dit kan instituten uitdagen die voorheen alleen maar dicteerden wat ouders zouden moeten denken en doen. Deze informatie staat ouders én professionals toe om beter tegemoet te komen aan specifieke familiebehoeften met de best mogelijke patronen van kinderzorg. Ik geloof dat we de dagen van “één maat past iedereen”-benadering achter ons kunnen laten, vooral als we kijken naar voedings- en slaapkwesties. Wees hier blij mee! Ga de uitdaging aan. Toegang tot informatie laat inadequate conclusies of aanbevelingen van het beleid van instituten, die behoorlijk effectief uitgedaagd kunnen worden toe, in wetenschappelijke termen. Laat je stem horen en zorg voor goedberedeneerde reacties en gevoelige kritiek. Maak gebruik van je eigen ervaringen om voor te lichten. Het is ieders verantwoordelijkheid om dit te doen, inclusief de verantwoordelijkheid van de ouders.

    Bron: http://www.nd.edu/~alfac/mckenna/reflections.html
    James J. McKenna is Professor Biologische Antropologie en staat aan het hoofd van het ‘Moeder en baby slaaplaboratorium’ aan de Universiteit van Notre Dame, Indiana, VS.

  • Zal ons kind sneller doorslapen als hij of zij bij ons in bed ligt?


    – James J. McKenna

    Er bestaan geen gegevens die deze vraag kunnen beantwoorden. Maar een reeks wetenschappelijke onderzoeken toont aan dat het eigen ontwikkelingstempo van de baby, beïnvloed door zijn eigen interne behoeften zoals wakker worden, eten, getroost worden of ademen, evenveel invloed heeft op het ’s nachts wakker worden en doorslapen als de plaats waar hij slaapt.

    Bovendien is het interessant te zien dat indien kinderen en ouders samen slapen, de kinderen voor het grootste deel niet waargenomen worden door de ouders en het kind terug in slaap valt als hij de “aanwezigheid” van de ouder voelt, zonder de ouder wakker te maken. De vraag over “doorslapen” wordt hier dus minder relevant.

    Jaren geleden bemerkte Dr. Tom Anders dat baby’s ’s nachts gedurende korte periodes wakker worden zonder dat de ouders dit merken, zelfs als ze alleen in een bedje slapen. Sommige baby’s vallen gewoon terug in slaap, terwijl andere, waarschijnlijk met andere behoeftes en gevoeligheden, wakker zullen worden en hun nood aan contact aan de ouder “signaleren”. Als kinderen dit zouden doen (een signaal geven aan hun ouders) dan is dit niet noodzakelijk een teken van onvolwassenheid, koppigheid of een poging tot manipulatie. Het is interessant te weten dat laboratoriumonderzoeken uitwijzen dat de gemiddelde duur van de wakkere periodes van moeder en kind bij het samen slapen korter zijn dan die van de moeder en het kind dat in een ander kamer slaapt en die men moet gaan troosten vooraleer terug in slaap te vallen. Een beetje informatie kan hier helpen: vanuit een biologisch perspectief is het goed dat baby’s tijdens hun eerste levensjaar ’s nachts wakker worden. Hoewel baby’s geconditioneerd kunnen worden om lang en alleen te slapen zonder tussenkomst van de ouder, en zodoende de culturele verwachting vervullen om door te slapen, het feit blijft dat ze niet gemaakt zijn voor dit gedrag en het is misschien niet in hun eigen biologisch of psychologisch belang. De doelen en noden van de ouders doen hen het gedrag van hun kind verschillend interpreteren, zo ook het ’s nachts wakker worden. Veel ouders maken zich bijvoorbeeld geen zorgen over het ’s nachts ontwaken omdat, zeker als de baby naast hen slaapt, de baby tevreden is en niet zo gemakkelijk wakker zal worden en angstig zal blijven.